Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Art never comes from happiness...

Κάνοντας αυτό που ξέρω καλύτερα. Προσπαθώντας να κάνω ησυχία μέσα στο σκοτάδι, πνίγοντας κραυγές. Ξέροντας ότι όλα έχουν τελειώσει και βλέποντας όλην την υποκρισία  που έκρυψες πίσω τους. Δεν μπορείς να ξεφύγεις της αντιλήψεώς μου, όχι οι προθέσεις σου. Καταλαβαίνω τα πάντα. Το χειρότερο είναι ότι πάντα με έβγαζες τρελή. Σαν να μην συνέβη ποτέ, σαν να μην το είδα. Ξέρεις ότι δεν βλέπω μόνο με δύο μάτια. Μόνο ένας κατάφερε να με κοροϊδέψει και ήσουν εκεί όταν το έκανε. Με είδες να ξαναστέκομαι στα πόδια μου αλλά μάλλον ποτέ δεν πίστεψες σε μένα όπως μου ορκιζόσουν ότι έκανες. Όλα πολύ όμορφα, όλα ρόδινα αλλά τώρα βλέπω την αλήθεια. Τελικά δεν διέφερες και σε πολλά. Άλλαξες όπως όλοι κι ας λες πως ήταν προς το καλύτερο. Όμως αυτό με διέλυσε και πάλι για χιλιοστή φορά κατηγόρησα τον εαυτό μου. Τώρα τα βλέπω όλα σαν ένα παιχνίδι εις βάρος μου. Πάντα σχεδιασμένο για να χάνω. Ακόμα κι έχω τα καλύτερα χαρτιά. Το θέμα τελικά είναι ότι πάντα το ήξερα κι εσύ όπως όλοι ήθελες να με βγάλεις τρελή....Το ίδιο κρυφτό μετά από τόσα χρόνια, οι μάσκες που πέφτουν κι εγώ πάλι να πέφτω απ' τα σύννεφα. Το αστείο είναι ότι σου ζητούσα να είσαι έτσι κι εσύ έλεγες όχι, είναι για το καλύτερο. Κρίμα γιατί εντέλει δεν μου άξιζε. Δεν λέω ότι δεν προσπάθησες, αλλά όχι με τον σωστό τρόπο. Όχι βγάζοντάς με τρελή. Τρελή, τρελή, τρελή και λάθος. Κι εγώ σε πίστευα...και σε πίστευα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου