Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Χθες, Σήμερα, Αύριο.

Χθες, Σήμερα, Αύριο. Όλα ζουν στο Τώρα εάν τα αφήσει. Πιάνουν όλον τον χώρο στο κεφάλι της. Σε στιγμές τέτοιας διαύγειας ο κόσμος χάνει τις διαστάσεις του κι αυτή γίνεται ένα με τον κόσμο. Βιώνει ταυτόχρονα τον πόνο και το απόλυτο τίποτα. Μήπως αυτό είναι ο απόλυτος πόνος; Ένα απόλυτο τίποτα;
Ταυτόχρονα ξέρει και δεν ξέρει τι της φταίει. Ο κόμπος στον λαιμό ανεβαίνει αλλά δεν έχει πού να πάει. Γι' αυτό θα μείνει εκεί, ακόμα ένα βράδυ.
Ονειρεύεται με ανοιχτά τα μάτια. Καπνούς και φώτα και χορό και χαρά και ανθρώπους και κλεφτές ματιές σε αγνώστους. Το Χθες που δεν ήρθε Σήμερα αλλά θα την πληγώνει και Αύριο. Όμως Χθες δεν ήθελε εκείνο το Σήμερα και ονειρευόταν το Αύριο. Ένα περίεργο παιχνίδι με τις λέξεις και τον Χρόνο, ο οποίος δεν είναι παιχνίδι. Δεν πρέπει να παίζεις με τον Χρόνο. Δεν ξέρει πώς νιώθει γι' αυτό. Πολλά δεν ξέρει τελικά.
Ίσως αν προσποιηθεί ότι είναι καλά και τα κρύψει όλα κάτω απ' το χαλάκι, να λυθούν όλα της τα προβλήματα. Γιατί κάτι δεν είναι πρόβλημα, μέχρι να σκεφτούμε ότι είναι. Σωστά; 

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Ένα αυτοκαταστροφικό απόγευμα στην αιώρα.



Ποιο είναι το σημείο που αρχίζουμε να νοιαζόμαστε για το πού οδεύει μια κατάσταση και πότε σταματάμε; Πού τελειώνει το παιχνίδι; Το απλά περνάω καλά;

Ο λόγος που μένουμε είναι πάντα η ελπίδα. Η ελπίδα ότι κάτι θ' αλλάξει, ότι μέσα απ΄όλο αυτό θα βρούμε επιτέλους τη χαμένη ευτυχία. Η πραγματικότητα πάντα μας ξεφεύγει γιατί εθελοτυφλούμε. Τίποτα δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Η μοναξιά είναι σωτηρία. Μόνο αυτή που επιλέγεις όμως. Η άλλη μπορεί να σε σκοτώσει. Άνετα. Είναι σαν εκείνη τη λεπίδα που κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι σου και σε κάθε της ταλάντωση έρχεται όλο και πιο κοντά, μέχρι που σε φτάνει και σου κόβει τον λαιμό. Αργά.
Ίσως φταίει που σπάνια βάζω τον εαυτό μου πάνω απ' τους άλλους. Ίσως φταίει που μ' αρέσει να ρισκάρω ενώ οι άλλοι φοβούνται. Ίσως φταίει που εγώ είμαι πάντα εκεί ενώ οι άλλοι έχουν από καιρό φύγει ή δεν ήταν ποτέ πραγματικά εκεί. Ποιος ξέρει;
Η αλήθεια πονάει λένε. Πονάει πιο πολύ απ' το να ζεις ένα ψέμα; Ένα ψέμα που εσύ έπλασες, για να παρηγορηθείς, να μην νιώθεις μόνος. Για να ταϊσεις το πληγωμένο παιδάκι μέσα σου. Θα ήθελα να ξέρω όταν θα το τελειώσεις ποιος θα πονάει πιο πολύ. Εγώ που πίστεψα σε κάτι ανύπαρκτο ή εσύ που μ' άφησες να φύγω;

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Art never comes from happiness...

Κάνοντας αυτό που ξέρω καλύτερα. Προσπαθώντας να κάνω ησυχία μέσα στο σκοτάδι, πνίγοντας κραυγές. Ξέροντας ότι όλα έχουν τελειώσει και βλέποντας όλην την υποκρισία  που έκρυψες πίσω τους. Δεν μπορείς να ξεφύγεις της αντιλήψεώς μου, όχι οι προθέσεις σου. Καταλαβαίνω τα πάντα. Το χειρότερο είναι ότι πάντα με έβγαζες τρελή. Σαν να μην συνέβη ποτέ, σαν να μην το είδα. Ξέρεις ότι δεν βλέπω μόνο με δύο μάτια. Μόνο ένας κατάφερε να με κοροϊδέψει και ήσουν εκεί όταν το έκανε. Με είδες να ξαναστέκομαι στα πόδια μου αλλά μάλλον ποτέ δεν πίστεψες σε μένα όπως μου ορκιζόσουν ότι έκανες. Όλα πολύ όμορφα, όλα ρόδινα αλλά τώρα βλέπω την αλήθεια. Τελικά δεν διέφερες και σε πολλά. Άλλαξες όπως όλοι κι ας λες πως ήταν προς το καλύτερο. Όμως αυτό με διέλυσε και πάλι για χιλιοστή φορά κατηγόρησα τον εαυτό μου. Τώρα τα βλέπω όλα σαν ένα παιχνίδι εις βάρος μου. Πάντα σχεδιασμένο για να χάνω. Ακόμα κι έχω τα καλύτερα χαρτιά. Το θέμα τελικά είναι ότι πάντα το ήξερα κι εσύ όπως όλοι ήθελες να με βγάλεις τρελή....Το ίδιο κρυφτό μετά από τόσα χρόνια, οι μάσκες που πέφτουν κι εγώ πάλι να πέφτω απ' τα σύννεφα. Το αστείο είναι ότι σου ζητούσα να είσαι έτσι κι εσύ έλεγες όχι, είναι για το καλύτερο. Κρίμα γιατί εντέλει δεν μου άξιζε. Δεν λέω ότι δεν προσπάθησες, αλλά όχι με τον σωστό τρόπο. Όχι βγάζοντάς με τρελή. Τρελή, τρελή, τρελή και λάθος. Κι εγώ σε πίστευα...και σε πίστευα.