Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Κρύο...

Μερικές φορές το κρύο δεν έρχεται απ' έξω, το φτιάχνεις μόνος σου. Ξεκινάει με μια ανατριχίλα στην πλάτη και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Λίγο η μοναξιά, λίγο η εξάντληση, λίγο οι αναμνήσεις...σε περικυκλώνουν και θες να βυθιστείς. Να πάρεις αγκαλιά τον εαυτό σου και να κλαις μέχρι να στεγνώσεις. Το 'χεις νιώσει κι εσύ έτσι;
Είναι ωραίο να αισθάνομαι ξανά κι ας είναι κι επώδυνο. Οι αναμνήσεις είναι εκεί και θα επιστρέφουν πάντα. Τα σ' αγαπώ που δεν είπες όταν έπρεπε, τις προσβολές που ανέχτηκες, τα φιλιά που δεν κράτησαν λίγο περισσότερο, οι στιγμές που δεν ζήσαμε και τα υπόλοιπα που δεν έγιναν όπως τα περιμέναμε και που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα τα θυμόμαστε όπως πραγματικά συνέβησαν. Οι αναμνήσεις έχουν αυτή την ηλίθια συνήθεια να διαστρεβλώνονται μόνες του, έτσι απλά για να μας παιδεύουν.
Δεν μου λείπουν τα πρόσωπα, ίσως ούτε καν τα συναισθήματα. Μου λείπει αυτό που τώρα δεν είναι εκεί, έτσι χωρίς λόγο. Επειδή δεν μπορώ να το νιώσω ξανά και αυτό με πληγώνει. Γιατί να μην μπορώ να νιώσω το ίδιο; Είναι αυτό το κρύο που δεν το νιώθω πια γιατί πάγωσα κι εγώ μαζί. Τι είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα;
Θυμάμαι να με παρασέρνουν τα κύματα και να χτυπάω σε βράχια αλλά να μην με νοιάζει, να ζω κάθε στιγμή και να παλεύω μαζί τους και μετά...τίποτα. Ξεβράστηκα σε μια ακτή και έμεινα εκεί. Ούτε πρίγκιπας με άσπρα άλογο ούτε καν ψαράς με σκούνα.
Αλλά δεν κρυώνω πια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου