Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Πειραγμένα χαρτιά

Υπάρχουν στιγμές που βουλιάζω στην πραγματικότητα και ταυτόχρονα αποστασιοποιούμαι απ' αυτήν. Σαν στιγμές παραφροσύνης, ένα όνειρο με ανοιχτά μάτια που διακόπτει τον πολύβουο θόρυβο του μυαλού που δεν σταματάει να σκέφτεται. Και θέλω τόσο μα τόσο να κρατήσει αυτή η στιγμή για όσο περισσότερο γίνεται. Γι' αυτό παρατηρώ τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια και σώζω την εικόνα τους. Όλα φαίνονται πολύ μεγάλα και κάπου εκεί έρχεται ο συγγραφικός οίστρος και μου μιλάει μια φωνή που και είναι δική μου και δεν είναι. Είναι η φωνή που κάνει τις συνειδητοποιήσεις.

Σήμερα λοιπόν αυτή η φωνή αναρωτήθηκε για ακόμα μία φορά αν υπάρχει ένας μηχανισμός που ανιχνεύει το ενδιαφέρον μας προς κάποιον και αυτομάτως μειώνει το δικό του.

Ίσως πάλι να είναι μια πνοή που μόλις ξεφύγει απ' τα χείλη του άλλου την κάνουμε δική μας, έχοντάς την τόσο ανάγκη και μένει εκείνος χωρίς αέρα. Αχ πόσο ανάγκη την έχουμε αυτήν την πνοή και δεν το καταλαβαίνουμε, έχουμε συνηθίσει βλέπεις να ζούμε χωρίς αέρα.

Μήπως πάλι παίζουμε με πειραγμένα χαρτιά και είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να χάνουμε πάντα; Βρισκόμαστε πάντα να κυνηγάμε αυτόν τον χαμένο Άσσο, ακόμα κι αν στην αρχή δεν δίναμε δεκάρα όχι μόνο αν θα κερδίζαμε αλλά δεν μας ενδιέφερε καν να παίξουμε. 

Γιατί ενδώσαμε όμως;