Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σπίτι.

Η έννοια "σπίτι" για μένα ήταν εξ' αρχής δυσνόητη. Στο άκουσμά της το μυαλό μου πήγαινε κατευθείαν στο σκιτσάκι που κάναμε μικρά, εκείνο το χαζό τετράγωνο που από πάνω είχε ένα τρίγωνο και δίπλα ένα δέντρο. Όποιος έκανε κουρτίνες στα παράθυρα έπαιρνε και μπράβο.
Αλλά τι σημαίνει "σπίτι" ή "σπίτι μου"; Έχουμε όλοι στο μυαλό μας έναν και μόνο χώρο που ονομάζουμε έτσι; Νιώθουμε κάποιο πιο πολύ δικό μας απ' το άλλο; Το εξοχικό; Το πατρικό; Το διαμερισματάκι που περάσαμε τα εργένικα χρόνια μας; Το δωματιάκι που συγκατοικήσαμε για πρώτη φορά με την πρώτη σχέση που μας φάνηκε σοβαρή; Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού; Ή μήπως αυτό που μένουμε τώρα; Μήπως η έννοια σπίτι δεν είναι καν κτήριο; Ίσως είναι χώρα, πατρίδα, ίσως πάλι μέρος. Μπορεί και μια εφήμερη κατάσταση που στην αγκαλιά της νιώθουμε οικεία και ζεστά.
 Μπορεί λοιπόν να είναι και ένας άνθρωπος; Ένας άνθρωπος με τον οποίον νιώθουμε άνεση, ηρεμία και θαλπωρή; Μπορεί να το κάνει αυτό μια ανθρώπινη παρουσία; Δεν ξέρω....για μερικούς ίσως μπορεί. Εντέλει όλοι χρειαζόμαστε μια φωλιά, ακόμα κι αν αυτή βρίσκεται σε μια σκέψη, σε ένα ταξίδι ή ένα αντικείμενο. Όλοι χρειαζόμαστε την ασφάλεια ενός "σπιτιού". Εσύ έχεις βρει το δικό σου;