Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Γραφή κι ανάγνωση.

Μια λευκή "σελίδα" απλώνεται μπροστά μου και ηλεκτρονικοί ήχοι φτάνουν στ' αυτιά μου κορέζοντας έτσι την δίψα τους για μουσική. Δεν ξέρω, ίσως και να υπάρχει εν τέλει κάποιου είδους εθισμός. Σήμερα βέβαια για μένα ήταν περισσότερο κάτι σαν ξύπνημα, καθώς επέλεξα κάποια κομμάτια στο άκουσμα των οποίων είμαι κάπως πιο ευαίσθητη. Το αποτέλεσμα δεν μπορούσε να ήταν διαφορετικό απ' το γράψιμο. Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσα χρόνια να καταλάβω ότι το γράψιμο είναι τόσο μεγάλο κομμάτι μου. Ίσως επειδή δεν θεωρώ ότι έγραφα κάτι που να βγάζει τόσο νόημα, κάτι που να μην ήταν απλές δικές μου σκέψεις. Όταν μπήκα στην διαδικασία να γράψω διήγημα, κάτι δηλαδή που να τοποθετούσε τις δικές μου σκέψεις στο μυαλό άλλου χαρακτήρα, δεν είχα καταλάβει ότι γράφω. Όσο ήμουν μικρή έκρυβα όλα τα γραπτά μου σε ημερολόγια και δεν είχα τολμήσει ποτέ να τα δείξω σε κανέναν, ύστερα έκανα το blog και άρχισα να δημοσιεύω κείμενα σε παρόμοιο ύφος με αυτά του ημερολογίου μου αλλά πιο προσεγμένα και ίσως λίγο πιο γενικά όσο πέρναγε ο καιρός. Είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα γράψω βιβλίο ή τέλος πάντων θα ξεκινήσω κανονικό γράψιμο όταν μεγαλώσω και ωριμάσω τόσο όσο χρειάζεται για να με πάρει έστω και λίγος κόσμος στα σοβαρά γιατί ένα παιδί 6 χρονών, όσο ήμουν δηλαδή όταν ξεκίνησα το πρώτο μου ημερολόγιο, δεν μπορούσε να γράψει "κανονικά". Δυστυχώς καθυστέρησα αρκετά να συνειδητοποιήσω ότι για μένα δεν ήταν απλά μια συνήθεια, μια εκτόνωση, αλλά κάτι παραπάνω. Είναι μέρος της ζωής μου, είτε η δημοσίευση κειμένων εδώ, είτε το διήγημα στο wattpad, είτε χειρόγραφα σε σημειωματάρια και κομμένες σελίδες.

Μερικές φορές, ίσως τις περισσότερες, θέτουμε έναν μακρινό στόχο, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι ήδη τον ζούμε. Ο πιο συνήθης τέτοιος στόχος είναι η ευτυχία.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου