Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ένα διάλειμμα.

Οι σκέψεις προσπερνούν η μία την άλλη μες στο μυαλό μου. Γρήγορες. Απότομες. Όπως αυτές εδώ οι προτάσεις. Πριν λίγο διάβασα ένα βιβλίο με τέτοιες προτάσεις, σ' ένα καφέ που ανακάλυψα πρόσφατα. Μικρό, λεπτό βιβλιαράκι, μα με γέμισε. Γεμάτο με ιστορίες από φανταστικούς, μαντεύω, ανθρώπους που αγάπησαν κι αγαπήθηκαν, έστω και για λίγο. Ιστορίες σαν κι αυτές των ανθρώπων που μας προσπερνούν στον δρόμο καθημερινά. Έτσι λοιπόν αισθάνομαι την πραγματικότητά μου τώρα. Σαν μια απ' τις ιστορίες εκείνου του βιβλίου. Τόσο σύντομη και τόσο ασήμαντη για κάποιους.
Περπατώντας με το σώμα μου να πονάει κι ας είναι τόσο νέο, αισθάνομαι τον κάθε μυ, το κάθε νεύρο του να προσπαθεί για κάτι καλύτερο, σαν να το δυναμώνει αυτή η προσπάθεια, όλο και περισσότερο. Αφήνοντας όλη την ένταση στη γη καθώς το πέλμα αποκολλάται απ' το πλακόστρωτο. Εκεί, να σκέφτομαι τι θα γίνει αύριο και τι μεθαύριο, λες και ξέρω πού και πώς θα είμαι τότε. Today I introduced myself to my own feelings. Όπως κάνω κάθε φορά, ξανά απ' την αρχή. Η σκέψη μου συνεχώς καρφωμένη στο πώς θα δημιουργήσω λέξεις, στο πώς θα πραγματοποιήσω αυτό που έχω ανάγκη. Όσο γράφω είμαι καλά.




Κάτι άλλαξε. Μέσα, γύρω μου. Νέα Σελήνη. Με κάθε Πανσέληνο γεμίζω και με κάθε Νέα Σελήνη αδειάζω, νιώθω μόνη. Μόνη κι εξαρτημένη. Θύμα της άμπωτης που με παρασύρει στ' ανοιχτά. Χωρίς να μπορώ ν' ακούσω τη λογική, το ίδιο μου το μυαλό. Οι σκέψεις έρχονται αβίαστα χωρίς να το ζητήσω. Έτσι, σαν έμπνευση ενός κειμένου που πάντα πιστεύω ότι θα είναι ατελείωτο. Όμως κάποια στιγμή στερεύουν κι αυτές και μένω εκεί να περιμένω κάτι που θα με τραβήξει απ' τον βυθό ξανά στην επιφάνεια. Περιμένω την Πανσέληνο να με γεμίσει με αυτό το μαγικό φως που με κρατάει ζωντανή. Το φως που διαλύει το σκοτάδι μου και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.


«Η γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα»
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ, ακριβώς πέντε λεπτά πριν κοιμηθώ, η μαμά μου έλεγε μια ιστορία. Κάθε φορά την ίδια. Κάθε φορά μου έλεγε για τη γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα.





Σ' ένα παλιό σπίτι, κάπου στο Παγκράτι, έμενε ένας πολύ γνωστός συγγραφέας γύρω στα τριάντα. Ο συγγραφέας αυτός είχε μια κατάμαυρη γάτα. Του άρεσε η παρέα της. Να έχει κάποιον να μιλάει. Καλύτερα σ' αυτήν παρά στον εαυτό μου, έλεγε. Της διάβαζε αυτά που έγραφε και είχε την εντύπωση ότι ώρες ώρες εκείνη αντιδρούσε συμφωνώντας ή διαφωνώντας. Αυτό που δεν ήξερε ο συγγραφέας ήταν ότι η γάτα του τον είχε ερωτευτεί. [....]



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου