Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

DIΥ: Ματωμένο τραπεζομάντηλο/Blood dripping tablecloth

Το καινούριο μου βίντεο, όπως μου ζητήσατε, ένα απλό "Κάντο μόνος σου". Ελπίζω να σας αρέσει. Μην ξεχάσετε ν' αφήσετε τα σχόλιά σας!

Είναι τόσο άδικο...



Μόλις τώρα είδα ένα αφιέρωμα απ την "Μηχανή του Χρόνου" για την Σαπφώ Νοταρά και είμαι βαθιά συγκινημένη. Κάθομαι κι ακούω όλα τα κομμάτια απ' την "Πορνογραφία" και μ' έχει πάρει πολύ από κάτω. Πόσοι καλλιτέχνες (και επιστήμονες, σημαντικοί άνθρωποι γενικότερα) έχουν πεθάνει στην αφάνεια;; Έτσι κι ο αγαπημένος μου Bela...

Γενικότερα εκτιμώ πολύ την πολιτιστική μας κληρονομιά και θέλω πολύ να την μελετήσω σε βάθος, έτσι, από χόμπυ. Γιατί να χαθούν όλ' αυτά; Γιατί να μας έχει μείνει μόνο ο Οικονομόπουλος και ο Σεφερλής; Δεν είναι άδικο; Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και παρ' όλο που είναι τόσο αναγνωρισμένοι, δεν εκτιμούνται απ' τους πολλούς εδώ στην Ελλάδα. Ποιός θα βάλει ν' ακούσει Φωτεινή Δάρρα ας πούμε; Σας έχει τύχει κάτι παρόμοιο; Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σας έλληνες καλλιτέχνες;

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

"Σκιές"

Γεια σας! Για όσους δεν το ξέρουν, γράφω μια ιστορία μυστηρίου/τρόμου/φαντασίας στο Wattpad. Βρίσκεται εδώ: Wattpad - Σκιές για όσους ενδιαφέρονται!

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ένα διάλειμμα.

Οι σκέψεις προσπερνούν η μία την άλλη μες στο μυαλό μου. Γρήγορες. Απότομες. Όπως αυτές εδώ οι προτάσεις. Πριν λίγο διάβασα ένα βιβλίο με τέτοιες προτάσεις, σ' ένα καφέ που ανακάλυψα πρόσφατα. Μικρό, λεπτό βιβλιαράκι, μα με γέμισε. Γεμάτο με ιστορίες από φανταστικούς, μαντεύω, ανθρώπους που αγάπησαν κι αγαπήθηκαν, έστω και για λίγο. Ιστορίες σαν κι αυτές των ανθρώπων που μας προσπερνούν στον δρόμο καθημερινά. Έτσι λοιπόν αισθάνομαι την πραγματικότητά μου τώρα. Σαν μια απ' τις ιστορίες εκείνου του βιβλίου. Τόσο σύντομη και τόσο ασήμαντη για κάποιους.
Περπατώντας με το σώμα μου να πονάει κι ας είναι τόσο νέο, αισθάνομαι τον κάθε μυ, το κάθε νεύρο του να προσπαθεί για κάτι καλύτερο, σαν να το δυναμώνει αυτή η προσπάθεια, όλο και περισσότερο. Αφήνοντας όλη την ένταση στη γη καθώς το πέλμα αποκολλάται απ' το πλακόστρωτο. Εκεί, να σκέφτομαι τι θα γίνει αύριο και τι μεθαύριο, λες και ξέρω πού και πώς θα είμαι τότε. Today I introduced myself to my own feelings. Όπως κάνω κάθε φορά, ξανά απ' την αρχή. Η σκέψη μου συνεχώς καρφωμένη στο πώς θα δημιουργήσω λέξεις, στο πώς θα πραγματοποιήσω αυτό που έχω ανάγκη. Όσο γράφω είμαι καλά.




Κάτι άλλαξε. Μέσα, γύρω μου. Νέα Σελήνη. Με κάθε Πανσέληνο γεμίζω και με κάθε Νέα Σελήνη αδειάζω, νιώθω μόνη. Μόνη κι εξαρτημένη. Θύμα της άμπωτης που με παρασύρει στ' ανοιχτά. Χωρίς να μπορώ ν' ακούσω τη λογική, το ίδιο μου το μυαλό. Οι σκέψεις έρχονται αβίαστα χωρίς να το ζητήσω. Έτσι, σαν έμπνευση ενός κειμένου που πάντα πιστεύω ότι θα είναι ατελείωτο. Όμως κάποια στιγμή στερεύουν κι αυτές και μένω εκεί να περιμένω κάτι που θα με τραβήξει απ' τον βυθό ξανά στην επιφάνεια. Περιμένω την Πανσέληνο να με γεμίσει με αυτό το μαγικό φως που με κρατάει ζωντανή. Το φως που διαλύει το σκοτάδι μου και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.


«Η γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα»
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ, ακριβώς πέντε λεπτά πριν κοιμηθώ, η μαμά μου έλεγε μια ιστορία. Κάθε φορά την ίδια. Κάθε φορά μου έλεγε για τη γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα.





Σ' ένα παλιό σπίτι, κάπου στο Παγκράτι, έμενε ένας πολύ γνωστός συγγραφέας γύρω στα τριάντα. Ο συγγραφέας αυτός είχε μια κατάμαυρη γάτα. Του άρεσε η παρέα της. Να έχει κάποιον να μιλάει. Καλύτερα σ' αυτήν παρά στον εαυτό μου, έλεγε. Της διάβαζε αυτά που έγραφε και είχε την εντύπωση ότι ώρες ώρες εκείνη αντιδρούσε συμφωνώντας ή διαφωνώντας. Αυτό που δεν ήξερε ο συγγραφέας ήταν ότι η γάτα του τον είχε ερωτευτεί. [....]



Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Πανοπλία

Ξέρεις τι με κουράζει περισσότερο;
Ίσως κι εγώ εντέλει να μην ξέρω. Από εκεί που αισθάνομαι τέλεια με τον εαυτό μου και το περιβάλλον γύρω μου, αν όχι πάντα τότε τις περισσότερες φορές που έχω άλλα άτομα γύρω μου, κάτι συμβαίνει και καταστρέφεται. Γιατί πρέπει να υπάρχει τόσο άγχος και τόσα νεύρα; Σίγουρα κι εγώ δεν είμαι τέλεια και έχω τα στραβά μου αλλά με ενοχλεί περισσότερο απ' όλα το να χάνω την ψυχραιμία μου επειδή το θέλει κάποιος άλλος. ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ! Με όσα άτομα έχω σταματήσει να μιλάω το έχω κάνει γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Σκορπίζομαι πολύ εύκολα τελικά. Θέλω να καταφέρω να κρατάω περισσότερα για μένα. Ή ίσως αν θες να κάνω μια πανοπλία. Μια πανοπλία που θα με προστατεύει απ' τα χτυπήματα και τη μιζέρια των άλλων. Για να μπορώ να τρέξω, θέλω πρώτα να είμαι ξεκούραστη κι αυτό δεν γίνεται όταν νιώθω δίνες από παντού να με τραβάνε προς το μέρος τους. Θέλω περισσότερα για μένα.