Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Μπράβο μας.


Σήμερα νομίζω μου έγινε 100% ξεκάθαρο το τι πάει στραβά με τον κόσμο σήμερα. Θα θελα πριν αδιαφορήσετε, επιδοκιμάσετε ή αποδοκιμάσετε αυτό που θα πω, να σκεφτείτε το πόσο ισχύουν για σας τα παρακάτω.
Η ευαισθησία, η συμπόνια, το σέβας για την ΖΩΗ (και δεν εννοώ μόνο την ανθρώπινη), η καλοσύνη και κυρίως Η ΑΓΑΠΗ, που συμπεριλαμβάνει όλα τα παραπάνω, θεωρούνται ελάττωμα. Δακτυλοδεικτούμενος είναι ο διαφορετικός, αυτός που θα βοηθήσει και θα λυπηθεί, αυτόν που θα τον νοιάξει η ζωή που θα χαθεί (ακόμα κι αν είναι κάποιου ζώου, στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός ποντικιού στο εργαστήριο). 
Όλοι θα κοροιδέψουν αυτόν που θα υπερασπιστεί "τα κακόμοιρα τα ζωάκια" και θα γελάσει μαζί του που δεν μπορεί να πατήσει το σαλιγκάρι για να συνεχίσει τον δρόμο του, να φάει το κατσικάκι για να πάρει πρωτείνη ή τέλος πάντων ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙ.
Φυσικά αυτό δεν σταματάει στα ζώα, συνεχίζει και στους ανθρώπους. Όλοι θα προσπαθήσουν να μεταπείσουν αυτόν που θα λυπηθεί τον άστεγο ή τον ζητιάνο.
Είναι λοιπόν η φυσική μας ροπή προς την αδιαφορία; Το φυσικό κι αυτό που μας ξεχωρίζει μήπως δεν είναι η συνείδηση; Κι εμείς την χρησιμοποιούμε με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσαμε. Μπράβο μας.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Κρύο...

Μερικές φορές το κρύο δεν έρχεται απ' έξω, το φτιάχνεις μόνος σου. Ξεκινάει με μια ανατριχίλα στην πλάτη και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Λίγο η μοναξιά, λίγο η εξάντληση, λίγο οι αναμνήσεις...σε περικυκλώνουν και θες να βυθιστείς. Να πάρεις αγκαλιά τον εαυτό σου και να κλαις μέχρι να στεγνώσεις. Το 'χεις νιώσει κι εσύ έτσι;
Είναι ωραίο να αισθάνομαι ξανά κι ας είναι κι επώδυνο. Οι αναμνήσεις είναι εκεί και θα επιστρέφουν πάντα. Τα σ' αγαπώ που δεν είπες όταν έπρεπε, τις προσβολές που ανέχτηκες, τα φιλιά που δεν κράτησαν λίγο περισσότερο, οι στιγμές που δεν ζήσαμε και τα υπόλοιπα που δεν έγιναν όπως τα περιμέναμε και που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα τα θυμόμαστε όπως πραγματικά συνέβησαν. Οι αναμνήσεις έχουν αυτή την ηλίθια συνήθεια να διαστρεβλώνονται μόνες του, έτσι απλά για να μας παιδεύουν.
Δεν μου λείπουν τα πρόσωπα, ίσως ούτε καν τα συναισθήματα. Μου λείπει αυτό που τώρα δεν είναι εκεί, έτσι χωρίς λόγο. Επειδή δεν μπορώ να το νιώσω ξανά και αυτό με πληγώνει. Γιατί να μην μπορώ να νιώσω το ίδιο; Είναι αυτό το κρύο που δεν το νιώθω πια γιατί πάγωσα κι εγώ μαζί. Τι είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα;
Θυμάμαι να με παρασέρνουν τα κύματα και να χτυπάω σε βράχια αλλά να μην με νοιάζει, να ζω κάθε στιγμή και να παλεύω μαζί τους και μετά...τίποτα. Ξεβράστηκα σε μια ακτή και έμεινα εκεί. Ούτε πρίγκιπας με άσπρα άλογο ούτε καν ψαράς με σκούνα.
Αλλά δεν κρυώνω πια...

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Crimson Peak: Εντυπώσεις

Αυτό είναι το καινούριο μου βίντεο με τις εντυπώσεις μου απ' την ταινία. Πραγματικά αυτές τις μέρες με έχει πιάσει φρενίτιδα με κάθε τι παλιό και σκοτεινό. Σε λάθος αιώνα έχω γεννηθεί, το χω ξαναπεί εγώ...

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Πειραγμένα χαρτιά

Υπάρχουν στιγμές που βουλιάζω στην πραγματικότητα και ταυτόχρονα αποστασιοποιούμαι απ' αυτήν. Σαν στιγμές παραφροσύνης, ένα όνειρο με ανοιχτά μάτια που διακόπτει τον πολύβουο θόρυβο του μυαλού που δεν σταματάει να σκέφτεται. Και θέλω τόσο μα τόσο να κρατήσει αυτή η στιγμή για όσο περισσότερο γίνεται. Γι' αυτό παρατηρώ τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια και σώζω την εικόνα τους. Όλα φαίνονται πολύ μεγάλα και κάπου εκεί έρχεται ο συγγραφικός οίστρος και μου μιλάει μια φωνή που και είναι δική μου και δεν είναι. Είναι η φωνή που κάνει τις συνειδητοποιήσεις.

Σήμερα λοιπόν αυτή η φωνή αναρωτήθηκε για ακόμα μία φορά αν υπάρχει ένας μηχανισμός που ανιχνεύει το ενδιαφέρον μας προς κάποιον και αυτομάτως μειώνει το δικό του.

Ίσως πάλι να είναι μια πνοή που μόλις ξεφύγει απ' τα χείλη του άλλου την κάνουμε δική μας, έχοντάς την τόσο ανάγκη και μένει εκείνος χωρίς αέρα. Αχ πόσο ανάγκη την έχουμε αυτήν την πνοή και δεν το καταλαβαίνουμε, έχουμε συνηθίσει βλέπεις να ζούμε χωρίς αέρα.

Μήπως πάλι παίζουμε με πειραγμένα χαρτιά και είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να χάνουμε πάντα; Βρισκόμαστε πάντα να κυνηγάμε αυτόν τον χαμένο Άσσο, ακόμα κι αν στην αρχή δεν δίναμε δεκάρα όχι μόνο αν θα κερδίζαμε αλλά δεν μας ενδιέφερε καν να παίξουμε. 

Γιατί ενδώσαμε όμως;

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Θετική εκπαίδευση ζώων!

Τον ένα τελευταίο χρόνο, μπήκε στη ζωή μου η θετική εκπαίδευση ζώων. Από τότε άλλαξε όλη μου η αντίληψη όχι μόνο για τους τρόπους επικοινωνίας μας με τους καλούς μας φίλους, αλλά και με τη ζωή γενικότερα. Ανακάλυψα ότι δεν είναι μόνο ένας τρόπος εκπαίδευσης, αλλά και τρόπος ζωής. Μας μαθαίνει την πειθαρχία μέσω της αυτοβελτίωσης, της υπομονής και της επιμονής. Το εύκολο είναι πάντα να θυμώνουμε και να φωνάζουμε, το δύσκολο είναι να βρίσκουμε έξυπνους και ειρηνικούς τρόπους να επικοινωνούμε. Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στα ζώα αλλά και στους ανθρώπους! Μάλιστα αυτές οι τεχνικές εφαρμόζονται και στους ανθρώπους! Ο σύγχρονος τρόπος διαπαιδαγώγησης βασίζεται στους ίδιους κανόνες συμπεριφορισμού με την θετική εκπαίδευση! Όπως δεν θα στέλνατε το παιδί σας σε ένα σχολείο που θα το κακοποιούσαν (είτε σωματικά είτε ψυχολογικά) έτσι πιστεύω δεν θα στέλνατε και το σκυλάκι σας σε βάναυσους "παραδοσιακούς" εκπαιδευτές!

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σπίτι.

Η έννοια "σπίτι" για μένα ήταν εξ' αρχής δυσνόητη. Στο άκουσμά της το μυαλό μου πήγαινε κατευθείαν στο σκιτσάκι που κάναμε μικρά, εκείνο το χαζό τετράγωνο που από πάνω είχε ένα τρίγωνο και δίπλα ένα δέντρο. Όποιος έκανε κουρτίνες στα παράθυρα έπαιρνε και μπράβο.
Αλλά τι σημαίνει "σπίτι" ή "σπίτι μου"; Έχουμε όλοι στο μυαλό μας έναν και μόνο χώρο που ονομάζουμε έτσι; Νιώθουμε κάποιο πιο πολύ δικό μας απ' το άλλο; Το εξοχικό; Το πατρικό; Το διαμερισματάκι που περάσαμε τα εργένικα χρόνια μας; Το δωματιάκι που συγκατοικήσαμε για πρώτη φορά με την πρώτη σχέση που μας φάνηκε σοβαρή; Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού; Ή μήπως αυτό που μένουμε τώρα; Μήπως η έννοια σπίτι δεν είναι καν κτήριο; Ίσως είναι χώρα, πατρίδα, ίσως πάλι μέρος. Μπορεί και μια εφήμερη κατάσταση που στην αγκαλιά της νιώθουμε οικεία και ζεστά.
 Μπορεί λοιπόν να είναι και ένας άνθρωπος; Ένας άνθρωπος με τον οποίον νιώθουμε άνεση, ηρεμία και θαλπωρή; Μπορεί να το κάνει αυτό μια ανθρώπινη παρουσία; Δεν ξέρω....για μερικούς ίσως μπορεί. Εντέλει όλοι χρειαζόμαστε μια φωλιά, ακόμα κι αν αυτή βρίσκεται σε μια σκέψη, σε ένα ταξίδι ή ένα αντικείμενο. Όλοι χρειαζόμαστε την ασφάλεια ενός "σπιτιού". Εσύ έχεις βρει το δικό σου;

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Γραφή κι ανάγνωση.

Μια λευκή "σελίδα" απλώνεται μπροστά μου και ηλεκτρονικοί ήχοι φτάνουν στ' αυτιά μου κορέζοντας έτσι την δίψα τους για μουσική. Δεν ξέρω, ίσως και να υπάρχει εν τέλει κάποιου είδους εθισμός. Σήμερα βέβαια για μένα ήταν περισσότερο κάτι σαν ξύπνημα, καθώς επέλεξα κάποια κομμάτια στο άκουσμα των οποίων είμαι κάπως πιο ευαίσθητη. Το αποτέλεσμα δεν μπορούσε να ήταν διαφορετικό απ' το γράψιμο. Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσα χρόνια να καταλάβω ότι το γράψιμο είναι τόσο μεγάλο κομμάτι μου. Ίσως επειδή δεν θεωρώ ότι έγραφα κάτι που να βγάζει τόσο νόημα, κάτι που να μην ήταν απλές δικές μου σκέψεις. Όταν μπήκα στην διαδικασία να γράψω διήγημα, κάτι δηλαδή που να τοποθετούσε τις δικές μου σκέψεις στο μυαλό άλλου χαρακτήρα, δεν είχα καταλάβει ότι γράφω. Όσο ήμουν μικρή έκρυβα όλα τα γραπτά μου σε ημερολόγια και δεν είχα τολμήσει ποτέ να τα δείξω σε κανέναν, ύστερα έκανα το blog και άρχισα να δημοσιεύω κείμενα σε παρόμοιο ύφος με αυτά του ημερολογίου μου αλλά πιο προσεγμένα και ίσως λίγο πιο γενικά όσο πέρναγε ο καιρός. Είχα στο μυαλό μου ότι κάποια στιγμή θα γράψω βιβλίο ή τέλος πάντων θα ξεκινήσω κανονικό γράψιμο όταν μεγαλώσω και ωριμάσω τόσο όσο χρειάζεται για να με πάρει έστω και λίγος κόσμος στα σοβαρά γιατί ένα παιδί 6 χρονών, όσο ήμουν δηλαδή όταν ξεκίνησα το πρώτο μου ημερολόγιο, δεν μπορούσε να γράψει "κανονικά". Δυστυχώς καθυστέρησα αρκετά να συνειδητοποιήσω ότι για μένα δεν ήταν απλά μια συνήθεια, μια εκτόνωση, αλλά κάτι παραπάνω. Είναι μέρος της ζωής μου, είτε η δημοσίευση κειμένων εδώ, είτε το διήγημα στο wattpad, είτε χειρόγραφα σε σημειωματάρια και κομμένες σελίδες.

Μερικές φορές, ίσως τις περισσότερες, θέτουμε έναν μακρινό στόχο, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι ήδη τον ζούμε. Ο πιο συνήθης τέτοιος στόχος είναι η ευτυχία.



Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

DIΥ: Ματωμένο τραπεζομάντηλο/Blood dripping tablecloth

Το καινούριο μου βίντεο, όπως μου ζητήσατε, ένα απλό "Κάντο μόνος σου". Ελπίζω να σας αρέσει. Μην ξεχάσετε ν' αφήσετε τα σχόλιά σας!

Είναι τόσο άδικο...



Μόλις τώρα είδα ένα αφιέρωμα απ την "Μηχανή του Χρόνου" για την Σαπφώ Νοταρά και είμαι βαθιά συγκινημένη. Κάθομαι κι ακούω όλα τα κομμάτια απ' την "Πορνογραφία" και μ' έχει πάρει πολύ από κάτω. Πόσοι καλλιτέχνες (και επιστήμονες, σημαντικοί άνθρωποι γενικότερα) έχουν πεθάνει στην αφάνεια;; Έτσι κι ο αγαπημένος μου Bela...

Γενικότερα εκτιμώ πολύ την πολιτιστική μας κληρονομιά και θέλω πολύ να την μελετήσω σε βάθος, έτσι, από χόμπυ. Γιατί να χαθούν όλ' αυτά; Γιατί να μας έχει μείνει μόνο ο Οικονομόπουλος και ο Σεφερλής; Δεν είναι άδικο; Τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και παρ' όλο που είναι τόσο αναγνωρισμένοι, δεν εκτιμούνται απ' τους πολλούς εδώ στην Ελλάδα. Ποιός θα βάλει ν' ακούσει Φωτεινή Δάρρα ας πούμε; Σας έχει τύχει κάτι παρόμοιο; Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σας έλληνες καλλιτέχνες;

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

"Σκιές"

Γεια σας! Για όσους δεν το ξέρουν, γράφω μια ιστορία μυστηρίου/τρόμου/φαντασίας στο Wattpad. Βρίσκεται εδώ: Wattpad - Σκιές για όσους ενδιαφέρονται!

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ένα διάλειμμα.

Οι σκέψεις προσπερνούν η μία την άλλη μες στο μυαλό μου. Γρήγορες. Απότομες. Όπως αυτές εδώ οι προτάσεις. Πριν λίγο διάβασα ένα βιβλίο με τέτοιες προτάσεις, σ' ένα καφέ που ανακάλυψα πρόσφατα. Μικρό, λεπτό βιβλιαράκι, μα με γέμισε. Γεμάτο με ιστορίες από φανταστικούς, μαντεύω, ανθρώπους που αγάπησαν κι αγαπήθηκαν, έστω και για λίγο. Ιστορίες σαν κι αυτές των ανθρώπων που μας προσπερνούν στον δρόμο καθημερινά. Έτσι λοιπόν αισθάνομαι την πραγματικότητά μου τώρα. Σαν μια απ' τις ιστορίες εκείνου του βιβλίου. Τόσο σύντομη και τόσο ασήμαντη για κάποιους.
Περπατώντας με το σώμα μου να πονάει κι ας είναι τόσο νέο, αισθάνομαι τον κάθε μυ, το κάθε νεύρο του να προσπαθεί για κάτι καλύτερο, σαν να το δυναμώνει αυτή η προσπάθεια, όλο και περισσότερο. Αφήνοντας όλη την ένταση στη γη καθώς το πέλμα αποκολλάται απ' το πλακόστρωτο. Εκεί, να σκέφτομαι τι θα γίνει αύριο και τι μεθαύριο, λες και ξέρω πού και πώς θα είμαι τότε. Today I introduced myself to my own feelings. Όπως κάνω κάθε φορά, ξανά απ' την αρχή. Η σκέψη μου συνεχώς καρφωμένη στο πώς θα δημιουργήσω λέξεις, στο πώς θα πραγματοποιήσω αυτό που έχω ανάγκη. Όσο γράφω είμαι καλά.




Κάτι άλλαξε. Μέσα, γύρω μου. Νέα Σελήνη. Με κάθε Πανσέληνο γεμίζω και με κάθε Νέα Σελήνη αδειάζω, νιώθω μόνη. Μόνη κι εξαρτημένη. Θύμα της άμπωτης που με παρασύρει στ' ανοιχτά. Χωρίς να μπορώ ν' ακούσω τη λογική, το ίδιο μου το μυαλό. Οι σκέψεις έρχονται αβίαστα χωρίς να το ζητήσω. Έτσι, σαν έμπνευση ενός κειμένου που πάντα πιστεύω ότι θα είναι ατελείωτο. Όμως κάποια στιγμή στερεύουν κι αυτές και μένω εκεί να περιμένω κάτι που θα με τραβήξει απ' τον βυθό ξανά στην επιφάνεια. Περιμένω την Πανσέληνο να με γεμίσει με αυτό το μαγικό φως που με κρατάει ζωντανή. Το φως που διαλύει το σκοτάδι μου και μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.


«Η γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα»
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ, ακριβώς πέντε λεπτά πριν κοιμηθώ, η μαμά μου έλεγε μια ιστορία. Κάθε φορά την ίδια. Κάθε φορά μου έλεγε για τη γάτα που ερωτεύτηκε το συγγραφέα.





Σ' ένα παλιό σπίτι, κάπου στο Παγκράτι, έμενε ένας πολύ γνωστός συγγραφέας γύρω στα τριάντα. Ο συγγραφέας αυτός είχε μια κατάμαυρη γάτα. Του άρεσε η παρέα της. Να έχει κάποιον να μιλάει. Καλύτερα σ' αυτήν παρά στον εαυτό μου, έλεγε. Της διάβαζε αυτά που έγραφε και είχε την εντύπωση ότι ώρες ώρες εκείνη αντιδρούσε συμφωνώντας ή διαφωνώντας. Αυτό που δεν ήξερε ο συγγραφέας ήταν ότι η γάτα του τον είχε ερωτευτεί. [....]



Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Πανοπλία

Ξέρεις τι με κουράζει περισσότερο;
Ίσως κι εγώ εντέλει να μην ξέρω. Από εκεί που αισθάνομαι τέλεια με τον εαυτό μου και το περιβάλλον γύρω μου, αν όχι πάντα τότε τις περισσότερες φορές που έχω άλλα άτομα γύρω μου, κάτι συμβαίνει και καταστρέφεται. Γιατί πρέπει να υπάρχει τόσο άγχος και τόσα νεύρα; Σίγουρα κι εγώ δεν είμαι τέλεια και έχω τα στραβά μου αλλά με ενοχλεί περισσότερο απ' όλα το να χάνω την ψυχραιμία μου επειδή το θέλει κάποιος άλλος. ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ! Με όσα άτομα έχω σταματήσει να μιλάω το έχω κάνει γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Σκορπίζομαι πολύ εύκολα τελικά. Θέλω να καταφέρω να κρατάω περισσότερα για μένα. Ή ίσως αν θες να κάνω μια πανοπλία. Μια πανοπλία που θα με προστατεύει απ' τα χτυπήματα και τη μιζέρια των άλλων. Για να μπορώ να τρέξω, θέλω πρώτα να είμαι ξεκούραστη κι αυτό δεν γίνεται όταν νιώθω δίνες από παντού να με τραβάνε προς το μέρος τους. Θέλω περισσότερα για μένα.