Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Συγχώρεση;

"In that final look, does the deer forgive the wolf?"
Κάτι τέτοια όπως το παρακάτω μ' εκνευρίζουν. Δεν είπαμε καλή η συγχώρεση αλλά υπάρχει και η αξιοπρέπεια. Όχι κυρία μου εγώ δεν δέχομαι ότι έχω πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες γιατί μεγάλωσα με κάποιες αρχές, μισώ το ψέμα, μισώ την κοροϊδία, μισώ την αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό. Αν ξέραμε ότι θα συγχωρεθούμε ό,τι και να κάναμε θα πράτταμε αλόγιστα. Δεν ήμουν παρ' όλ' αυτά ποτέ παιδί που θα το βάζαν τιμωρία οι γονείς του αν δεν καθόταν καλά, από μόνη μου καταλάβαινα ότι αυτό που έκανα δεν ήταν σωστό και απλά δεν το ξανάκανα. Τι μας λες δηλαδή; Ότι θα παντρευόσουν π.χ τον δολοφόνο της αδελφής σου; Ή μιλάς για την συγχώρεση τύπου "Μου έφαγε και το δικό μου σοκολατάκι και δεν με υπολόγισε". Δεν καταλαβαίνω αυτή τη λογική πραγματικά. Αν είχες μια φίλη που σε μείωνε πίσω απ' την πλάτη σου και σου έλεγε ψέμματα μετά θα την συγχωρούσες και θα ξανάκανες παρέα μαζί της; Και τον εαυτό σου δεν τον σκέφτεσαι; Δεν σκέφτεσαι ότι κι αυτός άνθρωπος είναι και με την πράξη σου του κάνεις κακό; Εκτός αν εννοείς την συγχώρεση όπως εγώ. Ναι μεν δεν κρατάς κακία αλλά δεν ξαναβάζεις αυτόν τον άνθρωπο στη ζωή σου, έτσι όμως δεν είναι ακριβώς "Συν+χωρώ", απλά σταματάμε με κάποιον τρόπο να κάνουμε κακό στον εαυτό μας, πονώντας. Συγχωρώ γιατί ξέρω ότι αν δεν το κάνω ο μόνος που βγαίνει χαμένος είμαι εγώ. 

Το απόσπασμα για το οποίο γίνεται λόγος είναι το παρακάτω: {...} Αξία έχει να μπορείς να συγχωρείς εκείνον που σε πόνεσε, ενώ ο πόνος διαρκεί και καίει. Η πιο αληθινή, η πιο σπαραχτική συγγνώμη που δόθηκε ποτέ ήταν η συγγνώμη πάνω σε σταυρό από έναν αιμορραγοΰντα νεαρό σταυρωμένο. Τότε μόνο. Ενόσω υποφέρεις από την αδικία που σου έγινε να συγχωρείς, να το εννοείς με καθαρή καρδιά για εκείνον που σε αδίκησε. Να συγχωρείς διότι καταλαβαίνεις ίσως την πρόθεση του τη διαφορετική από την πράξη του. Διότι υποψιάζεσαι το «δεν ξέρει τι κάνει»…
Διότι δέχεσαι πως είναι πλάσμα ατελές και ταλαίπωρο ακριβώς όπως εσύ, πέφτει σε λάθη από αδυναμίες και ανοησίες προπατορικές. Το σπουδαιότερο, διότι δέχεσαι ότι κι εσύ έχεις πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες, ακόμη πιο επικίνδυνες κουταμάρες, ασυναισθησίες αλλά και αναισθησίες με εγωισμό εξωφρενικό. Τότε μετράει. Τότε συγχωρείς, τότε λύνεις δεσμά και αποδεσμεύεσαι. Πονώντας. {...}
Aπόσπασμα από το καινούργιο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Σιωπάς για να ακούγεσαι» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου