Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Πρωτοβρόχια

Σήμερα με ξύπνησαν φωνές παιδιών. Απλά ντύθηκα και πήγα τον Μπάυρον βόλτα. Στο δρόμο για το γνωστό παρκάκι με βρέξαν οι πρώτες ψιχάλες, χαμογέλασα και είπα "Εδώ είμαστε, τα πρωτοβρόχια". Στην υπόλοιπη διαδρομή προσπαθούσα να θυμηθώ εάν η βροχή μυρίζει το ίδιο και στο Βερολίνο. Όχι, η βροχή δεν μυρίζει πουθενά ακριβώς το ίδιο. Φυσικά και ξέρω για τους στρεπτομύκητες, τα κυανοφύκη και τα βρυόφυτα που φτιάχνουν τη geosmin αλλά αν το προσέξεις αυτή η τελευταία νότα που σου αφήνει αυτή η οσμή διαφέρει εντελώς από τόπο σε τόπο. Γυρίζοντας στο σπίτι βάζω στον αρωματιστή της κρεββατοκάμαρας λεβάντα και σανδαλόξυλο και ανάβω το κεράκι. Στο σαλόνι καίω το τελευταίο στικάκι σανδαλόξυλου και κάθομαι στον καναπέ δίπλα απ' το παράθυρο. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Σήμερα είναι αλλιώς. Θυμάμαι απ'την αρχή της εφηβίας μου μέχρι και πριν λίγο με φόβιζε αυτή η εποχή. Με φόβιζε γιατί θα την περνούσα μόνη μου. Ήθελα πάντα τα φθινόπωρα και τους χειμώνες να τα περνάω χωμένη σε αγκαλιές, με αγάπες και φιλιά. Τα χω περάσει και αυτά, θυμάμαι όμως ότι και πάλι κάτι μου έλειπε. Μου έλειπε η αγκαλιά του εαυτού μου. Τελικά τον έδινα τόσο εύκολα σε άλλους και δεν έμενε τίποτα για μένα. Αυτόν τον χειμώνα θα τον ονομάσω "Ο Δικός μου Χειμώνας" και θα πάρω μια μεγάλη αγκαλιά τον εαυτό μου. Ακόμα κι αν έχω κάποιον να με κρατάει, ή στη δική μου περίπτωση, αρκετούς, ή τέλος πάντων όσους θέλω, δεν θα περιμένω απ' αυτό να με γεμίσει. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα το βρω κι αυτό αλλά τώρα χρειάζομαι τη δική μου αγκαλιά. Να έχετε όλοι έναν υπέροχο χειμώνα γεμάτο αγκαλιές!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου