Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Απόφαση.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ Ή ΕΙΔΑ.
Και ξαφνικά όλα παίρνουν σχήμα. Αποκτούν νόημα. Όλα τα τραγούδια που ακούγαμε μαζί, αν τα ενώσεις λένε μια ιστορία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία...το πρώτο έρχεται τελευταίο και τα υπόλοιπα έχουν μπερδεμένη σειρά. Μερικά πάνε μαζί, άλλα είναι 2-3 στη σειρά και μετά μπαίνει κάποιο από πολύ διαφορετική περίοδο, όλα όμως έχουν την θέση τους. Κάποια στιγμή θα γράψω την ιστορία μας με στίχους και θα την φυλάξω κάπου που μόνο εγώ θα ξέρω που είναι. Σε χαρτί όμως. Γιατί ό,τι γράφω σε χαρτί χαράζεται και μέσα μου. Άλλο πιο βαθιά και άλλο πιο επιφανειακά, αναλόγως με τα συναισθήματα που έχω εκείνη τη στιγμή. Μένουν όμως εκεί. Ακόμα και η λίστα για τα ψώνια, η ορθογραφία των γερμανικών, η αντιγραφή που έκανα στο δημοτικό...τα πάντα. Το ήξερα από μικρή αυτό, γι' αυτό κρατούσα ημερολόγιο από τότε που έμαθα να γράφω.
 Τα άτομα με τα οποία έχω μοιραστεί γραπτά μου είναι απίστευτα λίγα και επέλεξα να είσαι ένα απ' αυτά. Αν ήξερες τι σημαίνει αυτό για μένα...ιδιαίτερα αν το γραπτό το χαρίσω στο συγκεκριμένο άτομο για το οποίο το έγραψα για μένα είναι σαν να σου δίνω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Δυστυχώς μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί ότι κανείς απ'αυτούς που είχα πραγματικά ανάγκη να το εκτιμήσουν δεν το έκαναν, εκτός βέβαια απ'τη μαμά μου που έχει κρατήσει ακόμα εκείνη την κάρτα για τη γιορτή της μητέρας που της είχα κάνει στην 2α δημοτικού.
Το τι κρατάς, το τι δίνεις πίσω και το τι πετάς δείχνει πολλές φορές το τι νιώθεις. Βέβαια για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό αλλά για όλους όσους έχω δώσει κάτι έχω προσπαθήσει να διαβάσω στα μάτια τους την αξία που έχει για εκείνους. Καταλαβαίνω αρκετά πλέον όταν δω κάποιον να μου επιστρέφει κάτι δικό μου που είχε και πάντα για μένα είναι πολύ δύσκολη στιγμή. Ο τρόπος, η κατάσταση, το βλέμμα του, ακόμα και η σακούλα που θα τα βάλει μέσα κάτι μαρτυρούν.
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μοιράζομαι, δύσκολα κάνω δώρα και ακόμα δυσκολότερα αφήνω πράγματά μου σε σπίτι άλλου. Μόνο μία φορά έχω ανταλλάξει με απίστευτη ευκολία ένα σπασμένο δαχτυλίδι μου με ένα βιβλίο και εννοείται πως δεν το χω μετανιώσει. Τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται πολύ περίεργο που έκανα κάτι τέτοιο. Ίσως φταίει το ότι την δεδομένη στιγμή αισθανόμουν τόσο ευτυχισμένη που ούτε καν σκέφτηκα την συναισθηματική αξία του δαχτυλιδιού. Ήταν ένα μέρος του παρελθόντος μου που δεν με ένοιαζε να αφήσω πίσω. Θυμάμαι ακόμα το μαγαζί που το είχα αγοράσει και τη σκέψη μου όταν το είδα.
Σ' αυτό το δαχτυλίδι όμως δεν είχα βάλει αγάπη, ψυχή, τρυφερότητα, πίστη, εμπιστοσύνη, ελπίδα, όπως στα πράγματα που επέλεξα να μοιραστώ μαζί σου. Συναισθήματα και αξίες οι οποίες μου επιστράφηκαν. Συναισθήματα και αξίες που εγώ ζήτησα πίσω γιατί έφυγε αυτό που τα κρατούσε όλα μαζί. Η Εμπιστοσύνη. Ο μόνος τρόπος για να ζητήσω κάτι πίσω.
Εντέλει η επιστροφή αντικειμένων δηλώνει μια απόφαση. Την απόφαση να διακόψεις τη σύνδεση σου με έναν άνθρωπο. Είναι ένας τρόπος να δείξεις ότι δεν θέλεις πλέον να έχεις την ευθύνη τους και το βάρος των συναισθημάτων που κουβαλάνε μαζί τους. Σημάδι ότι θέλεις να κάνεις το επόμενο βήμα χωρίς τον κάτοχό τους.
Δυστυχώς ή ευτυχώς πολλοί κρύβουν τις αποφάσεις τους ακόμα κι απ' τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο ακροβατώντας κάπου στο ενδιάμεσο των δύο άκρων. Κάποιες φορές όμως υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο και επιλέγοντας να ζεις στο γκρι δεν σε βγάζει πουθενά. Αυτό συμβαίνει επειδή όπως λέει και η εικόνα παρακάτω ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο, αυτό που μας "κάνει", αυτό που είναι κατάλληλο να νιώσουμε ασφαλής έτσι ώστε να μην χρειαστεί να κάνουμε καμία προσπάθεια, να μην πληγωθούμε, να μην τσαλακωθούμε και αφού έχουμε σιγουρευτεί να το ονομάσουμε "Απόφασή μας".
Το να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο είναι εντελώς ανθρώπινο, είναι όμως το ΡΙΣΚΟ αυτό που δηλώνει ενδιαφέρον και αγάπη. Αυτό που σε πάει ένα βήμα παραπέρα. Το έχω πάρει πάρα πολλές φορές και παρ' όλο που έχω πληγωθεί πολύ, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα το ξανακάνω, με έχω κατηγορήσει και πολλά περισσότερα, θα το ξανακάνω κάθε φορά. Πάντα θα παίρνω ρίσκο, γιατί κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτός που θα το αξίζει. Αυτό είναι που μου έχει δώσει τις υπέροχες εμπειρίες που έχω ως τώρα ακόμα κι αν με πλήγωσαν. Αυτό είναι που με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να μοιράζομαι. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πω "ΑΞΙΖΕ ΤΟ ΡΙΣΚΟ" και θα είμαι ευτυχισμένη. Μέσα απ'την απόφασή μου να πάρω ρίσκο θα έρθει η γαλήνη, μέσα από πάλη και αγώνα. Κάποιες φορές μόνη μου και κάποιες φορές με κάποιον στο πλευρό μου. Κάποιον που θα ξέρει να παίρνει αποφάσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου