Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Φιλιά και δάκρυα

Τι να πεις για τα φιλιά; Όταν ήμασταν μικροί τα αποφεύγαμε, τρέχαμε να σωθούμε απ' τη γιαγιά, σκουπιζόμασταν απ' τα σάλια της θείας και γκρινιάζαμε στη μαμά ότι θα μας κατσιάσει. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάποτε θα μας έλειπαν τόσο. Η μαμά μας δεν θα είναι εδώ για πάντα ούτε η γιαγιά ούτε κανείς. Κάποια στιγμή θα λαχταρίσουμε να μας κρατήσουν ξανά στην αγκαλιά τους και να μας δώσουν ένα φιλί αγάπης.
Είναι και εκείνα τα άλλα τα φιλιά τα τόσο αυθόρμητα, κοιτάς τον άλλον στα μάτια και νιώθεις όλο σου το αίμα να συγκεντρώνεται στο στομάχι σου σαν να πρόκειται να εκραγεί. Ούτε καν αναπνέεις και το βλέμμα σου πηγαινοέρχεται μεταξύ των δύο ματιών του τόσο γρήγορα....τελικά κοιτάς τα χείλη του και θαυμάζεις το σχήμα τους ώσπου τα χέρια σου τυλίγονται γύρω του και σφίγγεσαι πάνω του. Εκεί σταματάει ο χρόνος και αφήνεσαι στην αγκαλιά του. Μετά τα δάκρυα έρχονται αβίαστα, αχ και να υπήρχε κάποιος να τα φιλήσει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου