Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

21

Και είπα μια μέρα...
Is this the time and place?
The day I knew would come?
The very last embrace
United as we part....
και το είπες κι εσύ...και αποφάσισες να το παλέψεις μαζί μου.
Πιστεύαμε το ίδιο αλλά θέλαμε κάτι διαφορετικό.
Φυσικά και με καθησύχασες με λόγια, ξέχασες όμως να τα κάνεις πράξη.
Δεν πειράζει γιατί κατάλαβα το πόσα χρωστάω στον εαυτό μου και πόσο αξίζει να είναι ελεύθερος να είναι ακριβώς αυτό που ΕΙΝΑΙ.
Όλα έρχονται και φεύγουν, εκτελούν τον σκοπό τους και εξαφανίζονται με τον πιο περίεργο τρόπο.
Όχι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αλλά σαν να ήταν όνειρο. Πολλές φορές προσπαθώ να θυμηθώ και να ξαναζήσω καταστάσεις και συναισθήματα και ποτέ δεν είναι το ίδιο. Ποτέ...
Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις αλλά για προσπάθησε να ξανανιώσεις τον πόνο από εκείνο το πέσιμο τότε στο δημοτικό, να φέρεις στα ρουθούνια σου την μυρωδιά απ' το αγαπημένο σου άρωμα, να σκεφτείς τα ίδια ακριβώς πράγματα και να ξαναζήσεις στο πετσί σου καταστάσεις.
Δεν μπορείς.
Πώς ξέρεις λοιπόν ότι συνέβησαν;
Έτσι λοιπόν και τώρα ας πω πως ήταν όλα ένα όνειρο και άνοιξα τα μάτια μου μόλις τώρα.
Είναι αστείο γιατί ακόμα και αν το πιστέψω, ακόμα κι αν διαγραφούν τα πάντα απ'τη μνήμη μου είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ ότι όταν σε ξαναδώ θα ξαναρχίσουν όλα απ'την αρχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου