Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

21

Και είπα μια μέρα...
Is this the time and place?
The day I knew would come?
The very last embrace
United as we part....
και το είπες κι εσύ...και αποφάσισες να το παλέψεις μαζί μου.
Πιστεύαμε το ίδιο αλλά θέλαμε κάτι διαφορετικό.
Φυσικά και με καθησύχασες με λόγια, ξέχασες όμως να τα κάνεις πράξη.
Δεν πειράζει γιατί κατάλαβα το πόσα χρωστάω στον εαυτό μου και πόσο αξίζει να είναι ελεύθερος να είναι ακριβώς αυτό που ΕΙΝΑΙ.
Όλα έρχονται και φεύγουν, εκτελούν τον σκοπό τους και εξαφανίζονται με τον πιο περίεργο τρόπο.
Όχι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αλλά σαν να ήταν όνειρο. Πολλές φορές προσπαθώ να θυμηθώ και να ξαναζήσω καταστάσεις και συναισθήματα και ποτέ δεν είναι το ίδιο. Ποτέ...
Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις αλλά για προσπάθησε να ξανανιώσεις τον πόνο από εκείνο το πέσιμο τότε στο δημοτικό, να φέρεις στα ρουθούνια σου την μυρωδιά απ' το αγαπημένο σου άρωμα, να σκεφτείς τα ίδια ακριβώς πράγματα και να ξαναζήσεις στο πετσί σου καταστάσεις.
Δεν μπορείς.
Πώς ξέρεις λοιπόν ότι συνέβησαν;
Έτσι λοιπόν και τώρα ας πω πως ήταν όλα ένα όνειρο και άνοιξα τα μάτια μου μόλις τώρα.
Είναι αστείο γιατί ακόμα και αν το πιστέψω, ακόμα κι αν διαγραφούν τα πάντα απ'τη μνήμη μου είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ ότι όταν σε ξαναδώ θα ξαναρχίσουν όλα απ'την αρχή.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Απόφαση.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ Ή ΕΙΔΑ.
Και ξαφνικά όλα παίρνουν σχήμα. Αποκτούν νόημα. Όλα τα τραγούδια που ακούγαμε μαζί, αν τα ενώσεις λένε μια ιστορία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία...το πρώτο έρχεται τελευταίο και τα υπόλοιπα έχουν μπερδεμένη σειρά. Μερικά πάνε μαζί, άλλα είναι 2-3 στη σειρά και μετά μπαίνει κάποιο από πολύ διαφορετική περίοδο, όλα όμως έχουν την θέση τους. Κάποια στιγμή θα γράψω την ιστορία μας με στίχους και θα την φυλάξω κάπου που μόνο εγώ θα ξέρω που είναι. Σε χαρτί όμως. Γιατί ό,τι γράφω σε χαρτί χαράζεται και μέσα μου. Άλλο πιο βαθιά και άλλο πιο επιφανειακά, αναλόγως με τα συναισθήματα που έχω εκείνη τη στιγμή. Μένουν όμως εκεί. Ακόμα και η λίστα για τα ψώνια, η ορθογραφία των γερμανικών, η αντιγραφή που έκανα στο δημοτικό...τα πάντα. Το ήξερα από μικρή αυτό, γι' αυτό κρατούσα ημερολόγιο από τότε που έμαθα να γράφω.
 Τα άτομα με τα οποία έχω μοιραστεί γραπτά μου είναι απίστευτα λίγα και επέλεξα να είσαι ένα απ' αυτά. Αν ήξερες τι σημαίνει αυτό για μένα...ιδιαίτερα αν το γραπτό το χαρίσω στο συγκεκριμένο άτομο για το οποίο το έγραψα για μένα είναι σαν να σου δίνω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Δυστυχώς μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί ότι κανείς απ'αυτούς που είχα πραγματικά ανάγκη να το εκτιμήσουν δεν το έκαναν, εκτός βέβαια απ'τη μαμά μου που έχει κρατήσει ακόμα εκείνη την κάρτα για τη γιορτή της μητέρας που της είχα κάνει στην 2α δημοτικού.
Το τι κρατάς, το τι δίνεις πίσω και το τι πετάς δείχνει πολλές φορές το τι νιώθεις. Βέβαια για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό αλλά για όλους όσους έχω δώσει κάτι έχω προσπαθήσει να διαβάσω στα μάτια τους την αξία που έχει για εκείνους. Καταλαβαίνω αρκετά πλέον όταν δω κάποιον να μου επιστρέφει κάτι δικό μου που είχε και πάντα για μένα είναι πολύ δύσκολη στιγμή. Ο τρόπος, η κατάσταση, το βλέμμα του, ακόμα και η σακούλα που θα τα βάλει μέσα κάτι μαρτυρούν.
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μοιράζομαι, δύσκολα κάνω δώρα και ακόμα δυσκολότερα αφήνω πράγματά μου σε σπίτι άλλου. Μόνο μία φορά έχω ανταλλάξει με απίστευτη ευκολία ένα σπασμένο δαχτυλίδι μου με ένα βιβλίο και εννοείται πως δεν το χω μετανιώσει. Τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται πολύ περίεργο που έκανα κάτι τέτοιο. Ίσως φταίει το ότι την δεδομένη στιγμή αισθανόμουν τόσο ευτυχισμένη που ούτε καν σκέφτηκα την συναισθηματική αξία του δαχτυλιδιού. Ήταν ένα μέρος του παρελθόντος μου που δεν με ένοιαζε να αφήσω πίσω. Θυμάμαι ακόμα το μαγαζί που το είχα αγοράσει και τη σκέψη μου όταν το είδα.
Σ' αυτό το δαχτυλίδι όμως δεν είχα βάλει αγάπη, ψυχή, τρυφερότητα, πίστη, εμπιστοσύνη, ελπίδα, όπως στα πράγματα που επέλεξα να μοιραστώ μαζί σου. Συναισθήματα και αξίες οι οποίες μου επιστράφηκαν. Συναισθήματα και αξίες που εγώ ζήτησα πίσω γιατί έφυγε αυτό που τα κρατούσε όλα μαζί. Η Εμπιστοσύνη. Ο μόνος τρόπος για να ζητήσω κάτι πίσω.
Εντέλει η επιστροφή αντικειμένων δηλώνει μια απόφαση. Την απόφαση να διακόψεις τη σύνδεση σου με έναν άνθρωπο. Είναι ένας τρόπος να δείξεις ότι δεν θέλεις πλέον να έχεις την ευθύνη τους και το βάρος των συναισθημάτων που κουβαλάνε μαζί τους. Σημάδι ότι θέλεις να κάνεις το επόμενο βήμα χωρίς τον κάτοχό τους.
Δυστυχώς ή ευτυχώς πολλοί κρύβουν τις αποφάσεις τους ακόμα κι απ' τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο ακροβατώντας κάπου στο ενδιάμεσο των δύο άκρων. Κάποιες φορές όμως υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο και επιλέγοντας να ζεις στο γκρι δεν σε βγάζει πουθενά. Αυτό συμβαίνει επειδή όπως λέει και η εικόνα παρακάτω ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο, αυτό που μας "κάνει", αυτό που είναι κατάλληλο να νιώσουμε ασφαλής έτσι ώστε να μην χρειαστεί να κάνουμε καμία προσπάθεια, να μην πληγωθούμε, να μην τσαλακωθούμε και αφού έχουμε σιγουρευτεί να το ονομάσουμε "Απόφασή μας".
Το να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο είναι εντελώς ανθρώπινο, είναι όμως το ΡΙΣΚΟ αυτό που δηλώνει ενδιαφέρον και αγάπη. Αυτό που σε πάει ένα βήμα παραπέρα. Το έχω πάρει πάρα πολλές φορές και παρ' όλο που έχω πληγωθεί πολύ, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα το ξανακάνω, με έχω κατηγορήσει και πολλά περισσότερα, θα το ξανακάνω κάθε φορά. Πάντα θα παίρνω ρίσκο, γιατί κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτός που θα το αξίζει. Αυτό είναι που μου έχει δώσει τις υπέροχες εμπειρίες που έχω ως τώρα ακόμα κι αν με πλήγωσαν. Αυτό είναι που με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να μοιράζομαι. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πω "ΑΞΙΖΕ ΤΟ ΡΙΣΚΟ" και θα είμαι ευτυχισμένη. Μέσα απ'την απόφασή μου να πάρω ρίσκο θα έρθει η γαλήνη, μέσα από πάλη και αγώνα. Κάποιες φορές μόνη μου και κάποιες φορές με κάποιον στο πλευρό μου. Κάποιον που θα ξέρει να παίρνει αποφάσεις.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Κρυφτό

Το ίδιο παιχνίδι ξανά και ξανά....Νόμιζα πως τελείωσε, δεν ήθελα να το παίξω ποτέ ξανά, από μικρή το σιχαινόμουν. Πάντα το έπαιζα χωρίς να έχω όρεξη, χωρίς να το διαλέξω. Ακόμα και σήμερα αυτό γίνεται, συμμετέχω σε ένα κρυφτό που κάποιος με ανάγκασε να πάρω μέρος με τον χειρότερο τρόπο. Ξαφνικά εξαφανίζεται από δίπλα μου και βρίσκομαι να τον γυρεύω, γελώντας να του λέω "κόψε την πλάκα" κι ύστερα να τον ψάχνω πιστεύοντας πως απλά χάθηκε ή πώς κάτι του συνέβη. Φωνάζω τ' όνομα του άλλα τίποτα, χαμένος κόπος. Πραγματικά τρομάζω και παγώνω απ' την αγωνία, κλαίω, προσεύχομαι και ρωτάω δυνατά "Γιατί". Ώσπου κάποια στιγμή ακούγονται στυγνά γέλια και αυτός από μακριά να φωνάζει "Σε κορόιδεψα!!! Ήθελα απλά σε δω να γονατίζεις και να πονάς" κι ύστερα ν' απομακρύνεται...κι εγώ μένω πίσω προσπαθώντας πάντα να μαζέψω τα κομμάτια μου, να αισθάνομαι παιχνίδι, αντικείμενο. Μα δεν μπορεί! "πλάκα έκανε", "δεν είναι κακός", "μ'αγαπάει", "δεν θα με άφηνε έτσι", "φάση είναι, θα του περάσει και θα γυρίσει σε μένα". Να σου λοιπόν που ξεπροβάλει απ' την γωνία και μ' αγκαλιάζει, μου φέρεται καλύτερα κι από πριν αλλά φυσικά δεν τολμάω να του κρατήσω κακία ή να του ζητήσω εξηγήσεις, αφήνομαι και το απολαμβάνω. Μετά από λίγο είναι ψυχρός κι απόμακρος,. Πάλι δεν λέω τίποτα, μόνο ελπίζω σε μια του ματιά ή ένα χάδι, τον παρακαλάω γι' αυτό με τον τρόπο μου αλλά τίποτα, μόνο όταν θέλει αυτός και με πείθει, με πείθει ότι όλα είναι καλά, ότι με σκέφτεται και όλα τα συναφή ΌΜΩΣ ΠΑΛΙ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Αναγκάζομαι πάλι να παίξω κρυφτό για να ξετρυπώσω το τι σκέφτεται, τι θέλει, τι εννοεί και πώς θα τον κάνω όπως παλιά. Μα τι έκανα λάθος; ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΚΡΥΦΤΟ!! Όμως το ξέρω ότι εσύ αυτό θέλεις, ξέρω ότι γελάς πίσω απ' την πλάτη μου, ότι με κοροιδεύεις κι ότι κάνει καλό στον εγωισμό σου να με βλέπεις να σε ψάχνω. Εσένα και τις σκέψεις σου και έναν τρόπο να σε προσεγγίσω, να σε κάνω να πεις κάτι, έστω κάτι μικρό κι εγώ να πιαστώ απ' την ελπίδα ότι με θες κι ότι πρέπει να κάνω υπομονή γιατί απ' την υπομονή φαίνεται η αληθινή αγάπη. Περιμένω την αποδοχή σου και κάθε φορά νομίζω πως έφτασα τόσο κοντά, αλλά μου δίνεις μια και ξαναπέφτω εκεί που ήμουν κι εσυ ΓΕΛΑΣ. Σ' αρέσει τόσο πολύ έτσι;; Σου αποδεικνύω την αγάπη μου ε; Πόσος εγωισμός κρύβεται πίσω απ' το "περίμενέ με"; Πόσα ψέμματα και πόσα παιχνιδάκια πίσω απ' το "δεν είμαι σε φάση;". Πόσο μίσος πίσω απ' το "Σ' αγαπάω" και πόσος πόνος τέλος πάντων πίσω απ'το "Όπως θέλεις";; Πόσα δάκρυα έχω ρίξει περιμένοντας ας τα μετρήσει κάποιος, ας τα μετρήσει. Το να βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει τα ίδια λάθη είναι σιχαμερό, υποφέρεις στο όνομα της Αγάπης και του Έρωτα και ζητιανεύεις επιβεβαίωση. Πόσο τιποτένιος αυτός που σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι και πόσο χαζός εσύ που το ανέχεσαι;

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Φιλιά και δάκρυα

Τι να πεις για τα φιλιά; Όταν ήμασταν μικροί τα αποφεύγαμε, τρέχαμε να σωθούμε απ' τη γιαγιά, σκουπιζόμασταν απ' τα σάλια της θείας και γκρινιάζαμε στη μαμά ότι θα μας κατσιάσει. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάποτε θα μας έλειπαν τόσο. Η μαμά μας δεν θα είναι εδώ για πάντα ούτε η γιαγιά ούτε κανείς. Κάποια στιγμή θα λαχταρίσουμε να μας κρατήσουν ξανά στην αγκαλιά τους και να μας δώσουν ένα φιλί αγάπης.
Είναι και εκείνα τα άλλα τα φιλιά τα τόσο αυθόρμητα, κοιτάς τον άλλον στα μάτια και νιώθεις όλο σου το αίμα να συγκεντρώνεται στο στομάχι σου σαν να πρόκειται να εκραγεί. Ούτε καν αναπνέεις και το βλέμμα σου πηγαινοέρχεται μεταξύ των δύο ματιών του τόσο γρήγορα....τελικά κοιτάς τα χείλη του και θαυμάζεις το σχήμα τους ώσπου τα χέρια σου τυλίγονται γύρω του και σφίγγεσαι πάνω του. Εκεί σταματάει ο χρόνος και αφήνεσαι στην αγκαλιά του. Μετά τα δάκρυα έρχονται αβίαστα, αχ και να υπήρχε κάποιος να τα φιλήσει...