Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

We'll never, never be the same again....

"It's just the beginning it's not the end...things will never be the same again.
It's not a secret anymore.
Now we've opened up the door.
Starting tonight and from now on.
We'll never, never be the same again.
Never be the same again."

Πριν μερικές μέρες, όπως συνηθίζω, αναπολούσα στιγμές και περιστατικά του παρελθόντος και σκεφτόμουν πόσο μου έχουν λείψει μερικά πράγματα. Γενικά το "μου λείπεις" το λέω δύσκολα, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, αλλά ορισμένες φορές μπορεί να τύχει να θυμηθώ κάτι και έτσι ξαφνικά νιώθω, πώς να το πω, σαν να πέφτω σε μια δίνη. Ξεκινάει σαν απλή ανάμνηση και σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι όλο και περισσότερες λεπτομέρειες ώσπου κάποια στιγμή "νιώθω" την ανάμνηση με τις αισθήσεις μου, μυρίζω τις μυρωδιές, αισθάνομαι την υγρασία, το κρύο ή τη ζέστη στο δέρμα μου, ακούω τις φωνές και τους ήχους και τέλος, ξυπνάνε συναισθήματα, αυτό είναι το πιο δύσκολο, το πιο επώδυνο, μιας και δεν έχω εξασκηθεί ακόμα στο να θυμάμαι τις καλές αναμνήσεις με χαρά, μελαγχολώ με όλες.

Πολλές φορές λοιπόν, έχω προσπαθήσει να ζωντανέψω αυτές τις αναμνήσεις, να κάνω το ίδιο που έκανα κάποτε και με έκανε να αισθάνομαι τόσο καλά, αν και τις περισσότερες φορές δεν είναι ότι ήμουν τόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη, απλά για κάποιο λόγο, έτσι με θυμάμαι. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αλλά μου τυχαίνει πολύ συχνά να περνάω μέτρια κάπου και μετά από ένα χρόνο να "θυμάμαι" ότι πέρασα τέλεια και να μου λείπει. Ίσως να είναι αυτό που λένε ότι "όταν χάνεις κάτι το εκτιμάς". Τέλος πάντων, κατέληξα ότι ποτέ, μα ποτέ δεν πρόκειται να είναι το ίδιο. Αυτό είναι μέχρι και βασανιστικό, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει αλλάξει, έχω αρχίσει να το βλέπω κάτι σαν άμυνα, σαν μια σχεδίαση του ανθρώπου για κάποιο σκοπό. Μια σχεδίαση για να καταλάβουμε ότι το παρελθόν δεν γυρίζει, ο χρόνος δεν πάει πίσω και δεν πρέπει να γυρνάμε εκεί. Το έχω κάνει αρκετές φορές και όλες έχω απογοητευτεί. Με τον χρόνο ξεχνάμε τα κακά και κρατάμε τα καλά, μετά στεναχωριόμαστε που τα χάσαμε, τα αναπολούμε με μελαγχολία, γυρνάμε πίσω και παθαίνουμε τα ίδια. Γιατί κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν αλλά ταυτόχρονα αλλάζουν όλα. Για σκεφτείτε το...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου