Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Το άλλο μας μισό.


Για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο το σκέφτηκα πολύ, δεν μπορώ να βρω κατάλληλες λέξεις μιας που για μένα αυτό το ζήτημα είναι πολύ λεπτό και με απασχολεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κυριολεκτικά. Υπάρχει κάπου το άλλο μας μισό; Αν υπάρχει θα το βρούμε; Κι αν το βρούμε θα μπορέσουμε να μείνουμε μαζί του;
Μικρή έβγαινα στο μπαλκόνι, δεν θα μουν 4-5, και ψιθύριζα ασυναίσθητα κοιτώντας προς ανατολάς "Το ξέρω ότι υπάρχεις κάπου, όπου και να είσαι ακόμα κι αν δεν με ξέρεις εγώ σ' αγαπάω και θα σε βρω". Μεγαλώνοντας και γνωρίζοντας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μου μού δημιουργήθηκαν κι άλλες απορίες, κατέληξα όμως και σε κάποια συμπεράσματα.
Με ρώτησε λοιπόν χθες κάποιος αν έχω βρει το άλλο μου μισό. Στην αρχή απάντησα ότι αν θα μπορούσα να ενώσω όλα τα καλά των σχέσεών μου σε έναν άνθρωπο, τότε ναι, θα είχα κάποιον που να ικανοποιεί τις ανάγκες μου. Κάποια στιγμή ειπώθηκε ότι το άλλο μας μισό είναι η αντίθετή μας πλευρά που μας συμπληρώνει. Το σκέφτηκα αυτό λίγο, εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται σωστό, πολύ λογικό και υπολογισμένο με μαθηματική ακρίβεια. Πάλι χθες σε συζήτηση με άλλο άτομο, ειπώθηκε ότι είμαστε κάτι σαν παζλ που συμπληρώνεται μόνο με συγκεκριμένα κομμάτια. Κι αυτή η άποψη υποστηρίζει κάτι σχεδιασμένο να κουμπώνει τέλεια. Διαφωνώ.
Ακούω και ξανακούω το εξής κομμάτι:
Για μένα λοιπόν το άλλο μας μισό είναι αυτό που μαζί του έχουμε αγγίξει την ευτυχία, την ολοκλήρωση ακόμα και κάτι πιο βαθύ, στην πορεία θα μας πονέσει όσο κανείς, θα αμφιβάλλουμε και οι δύο για τα πάντα, θα τσακωθούμε θα βριστούμε, θα διαφωνήσουμε, θα φτάσουμε στα άκρα κι ακόμα παραπέρα, θα ζήσουμε την Κόλαση και θα ονειρευτούμε τον Παράδεισο με κάποιον άλλον, κάπου αλλού. Θα υπάρχει όμως αυτή η τρυφερότητα, αυτή η επιθυμία να περνάμε κάθε λεπτό μας αγκαλιά που ακόμα και τον ίδιο τον Θεό να είχαμε απέναντί μας, θα προτιμήσουμε στην Κόλαση μαζί του.
"Τίποτα δεν έχει μείνει κι όμως όλα είναι εδώ.
Άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου."
Αυτοί οι στίχοι για μένα τα λένε όλα. Να έχουν χαθεί όλα αλλά ταυτόχρονα να είναι εδώ, να τα βλέπεις μέσα απ'τα μάτια του άλλου και το μόνο που σκέφτεσαι να είναι η αγκαλιά του και το πόσο θέλεις να χαϊδέψεις τα μαλλιά του.
Όταν κάποιος είναι το άλλο σου μισό, σε επηρεάζει περισσότερο απ'τον καθένα, γι'αυτό είναι τόσο πιθανό να ζήσετε μια Κόλαση, ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει κλονίζει όλο σου το είναι κι αυτό σχεδόν ποτέ δεν είναι εύκολο. Αυτό δεν αντέχουμε οι άνθρωποι, γι' αυτό συχνά διώχνουμε το μισό μας μακριά.
"Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου."

1 σχόλιο:

  1. το alter ego δν ειναι παντα το συμπληρωμα....παντα υπαρχει βαθυτερο νοημα απο οτι φαινεται στην επιφανεια. Κ οι προσωπικες αναζητησεις ωραιες ειναι αλλα μετα απο καιρο, ερχεται η καταθλιψη.Και τα μονοτονα χρωματα δν βοηθανε παντα.
    Παρε κατι που μου ηρθε τωρα στο μυαλο μου :
    "Παμε να ψαξουμε στου ουρανου τα αστρα και να βρουμε την Σεληνη πισω απο τα συννεφα κρυμενη. Παμε κ ισως βρεθει και το νοημα που εψαχνα κ εχασα , ισως , λεω ισως γτ κανεις δν θα μπορει να απαντησει ολα τα ερωτηματα του κοσμου. Παμε να κρυφτουμε πισω απο την γερικη Ιτια που μονάχη καθεται στο κεντρο του καμενου δασους , να την ρωτησουμε τι ειδε απο την ρατσα των ανθρωπων και τι εμαθε σε ολα αυτα τα χρονια ....Παμε να δουμε τον σπασμενο Καθρευτη στην λιμνη μεσα και να δουμε τον Χρονο πως μας αλλαξε απο τοτε που παιδια καποτε ημασταν."

    ΑπάντησηΔιαγραφή