Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Δοκιμασία

Η καλύτερη δοκιμασία για να δεις ποιός πραγματικά νοιάζεται για σένα είναι να τους αφήσεις όλους στη ησυχία τους. Ποιός θα σε θυμηθεί; Ποιός θα τρέξει; Ποιός θα κάνει κάτι για σένα χωρίς να του το ζητήσεις;;; Αυτός είναι που σε αγαπάει και σε νοιάζεται, αυτός που θέλει να είναι κοντά σου χωρίς να του το ζητήσεις. Δεν πρέπει να κυνηγάς κανέναν, δεν είσαι κανένα σκουπίδι να παρακαλάς για την παρέα κάποιου, οποιουδήποτε. Μην αφήνεις να σου φέρονται έτσι. Αυτό δεν έχει να κάνει με εγωισμό, έχει να κάνει με αυτοεκτίμηση. Αν κάποιος δεν θέλει, δεν θέλει κι αυτό θα φανεί. Να δίνεις μία ευκαιρία, να δίνεις δεύτερη, αλλά αν δώσεις τρίτη κάνεις κακό στον εαυτό σου. Στο κάτω κάτω αυτοί χάνουν!!

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Du kannst mich einfach nicht verstehen.

Na ja! Hör das auf bitte! Es gibt keine Ausreden mehr, willst du oder nicht? Ich kann nicht für immer auf dich warten...Ich will, aber du machst das immer schwieriger. Du kannst nicht verstehen was du mir tust. Ein Traum, die Sehnsucht...Stell dir vor! So viele Chancen zusammen glücklich zu sein, so viele Möglichkeiten für uns...Willst du oder nicht?

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Το άλλο μας μισό.


Για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο το σκέφτηκα πολύ, δεν μπορώ να βρω κατάλληλες λέξεις μιας που για μένα αυτό το ζήτημα είναι πολύ λεπτό και με απασχολεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κυριολεκτικά. Υπάρχει κάπου το άλλο μας μισό; Αν υπάρχει θα το βρούμε; Κι αν το βρούμε θα μπορέσουμε να μείνουμε μαζί του;
Μικρή έβγαινα στο μπαλκόνι, δεν θα μουν 4-5, και ψιθύριζα ασυναίσθητα κοιτώντας προς ανατολάς "Το ξέρω ότι υπάρχεις κάπου, όπου και να είσαι ακόμα κι αν δεν με ξέρεις εγώ σ' αγαπάω και θα σε βρω". Μεγαλώνοντας και γνωρίζοντας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μου μού δημιουργήθηκαν κι άλλες απορίες, κατέληξα όμως και σε κάποια συμπεράσματα.
Με ρώτησε λοιπόν χθες κάποιος αν έχω βρει το άλλο μου μισό. Στην αρχή απάντησα ότι αν θα μπορούσα να ενώσω όλα τα καλά των σχέσεών μου σε έναν άνθρωπο, τότε ναι, θα είχα κάποιον που να ικανοποιεί τις ανάγκες μου. Κάποια στιγμή ειπώθηκε ότι το άλλο μας μισό είναι η αντίθετή μας πλευρά που μας συμπληρώνει. Το σκέφτηκα αυτό λίγο, εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται σωστό, πολύ λογικό και υπολογισμένο με μαθηματική ακρίβεια. Πάλι χθες σε συζήτηση με άλλο άτομο, ειπώθηκε ότι είμαστε κάτι σαν παζλ που συμπληρώνεται μόνο με συγκεκριμένα κομμάτια. Κι αυτή η άποψη υποστηρίζει κάτι σχεδιασμένο να κουμπώνει τέλεια. Διαφωνώ.
Ακούω και ξανακούω το εξής κομμάτι:
Για μένα λοιπόν το άλλο μας μισό είναι αυτό που μαζί του έχουμε αγγίξει την ευτυχία, την ολοκλήρωση ακόμα και κάτι πιο βαθύ, στην πορεία θα μας πονέσει όσο κανείς, θα αμφιβάλλουμε και οι δύο για τα πάντα, θα τσακωθούμε θα βριστούμε, θα διαφωνήσουμε, θα φτάσουμε στα άκρα κι ακόμα παραπέρα, θα ζήσουμε την Κόλαση και θα ονειρευτούμε τον Παράδεισο με κάποιον άλλον, κάπου αλλού. Θα υπάρχει όμως αυτή η τρυφερότητα, αυτή η επιθυμία να περνάμε κάθε λεπτό μας αγκαλιά που ακόμα και τον ίδιο τον Θεό να είχαμε απέναντί μας, θα προτιμήσουμε στην Κόλαση μαζί του.
"Τίποτα δεν έχει μείνει κι όμως όλα είναι εδώ.
Άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου."
Αυτοί οι στίχοι για μένα τα λένε όλα. Να έχουν χαθεί όλα αλλά ταυτόχρονα να είναι εδώ, να τα βλέπεις μέσα απ'τα μάτια του άλλου και το μόνο που σκέφτεσαι να είναι η αγκαλιά του και το πόσο θέλεις να χαϊδέψεις τα μαλλιά του.
Όταν κάποιος είναι το άλλο σου μισό, σε επηρεάζει περισσότερο απ'τον καθένα, γι'αυτό είναι τόσο πιθανό να ζήσετε μια Κόλαση, ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει κλονίζει όλο σου το είναι κι αυτό σχεδόν ποτέ δεν είναι εύκολο. Αυτό δεν αντέχουμε οι άνθρωποι, γι' αυτό συχνά διώχνουμε το μισό μας μακριά.
"Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου."

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

We'll never, never be the same again....

"It's just the beginning it's not the end...things will never be the same again.
It's not a secret anymore.
Now we've opened up the door.
Starting tonight and from now on.
We'll never, never be the same again.
Never be the same again."

Πριν μερικές μέρες, όπως συνηθίζω, αναπολούσα στιγμές και περιστατικά του παρελθόντος και σκεφτόμουν πόσο μου έχουν λείψει μερικά πράγματα. Γενικά το "μου λείπεις" το λέω δύσκολα, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, αλλά ορισμένες φορές μπορεί να τύχει να θυμηθώ κάτι και έτσι ξαφνικά νιώθω, πώς να το πω, σαν να πέφτω σε μια δίνη. Ξεκινάει σαν απλή ανάμνηση και σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι όλο και περισσότερες λεπτομέρειες ώσπου κάποια στιγμή "νιώθω" την ανάμνηση με τις αισθήσεις μου, μυρίζω τις μυρωδιές, αισθάνομαι την υγρασία, το κρύο ή τη ζέστη στο δέρμα μου, ακούω τις φωνές και τους ήχους και τέλος, ξυπνάνε συναισθήματα, αυτό είναι το πιο δύσκολο, το πιο επώδυνο, μιας και δεν έχω εξασκηθεί ακόμα στο να θυμάμαι τις καλές αναμνήσεις με χαρά, μελαγχολώ με όλες.

Πολλές φορές λοιπόν, έχω προσπαθήσει να ζωντανέψω αυτές τις αναμνήσεις, να κάνω το ίδιο που έκανα κάποτε και με έκανε να αισθάνομαι τόσο καλά, αν και τις περισσότερες φορές δεν είναι ότι ήμουν τόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη, απλά για κάποιο λόγο, έτσι με θυμάμαι. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αλλά μου τυχαίνει πολύ συχνά να περνάω μέτρια κάπου και μετά από ένα χρόνο να "θυμάμαι" ότι πέρασα τέλεια και να μου λείπει. Ίσως να είναι αυτό που λένε ότι "όταν χάνεις κάτι το εκτιμάς". Τέλος πάντων, κατέληξα ότι ποτέ, μα ποτέ δεν πρόκειται να είναι το ίδιο. Αυτό είναι μέχρι και βασανιστικό, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει αλλάξει, έχω αρχίσει να το βλέπω κάτι σαν άμυνα, σαν μια σχεδίαση του ανθρώπου για κάποιο σκοπό. Μια σχεδίαση για να καταλάβουμε ότι το παρελθόν δεν γυρίζει, ο χρόνος δεν πάει πίσω και δεν πρέπει να γυρνάμε εκεί. Το έχω κάνει αρκετές φορές και όλες έχω απογοητευτεί. Με τον χρόνο ξεχνάμε τα κακά και κρατάμε τα καλά, μετά στεναχωριόμαστε που τα χάσαμε, τα αναπολούμε με μελαγχολία, γυρνάμε πίσω και παθαίνουμε τα ίδια. Γιατί κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν αλλά ταυτόχρονα αλλάζουν όλα. Για σκεφτείτε το...

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Στενά

Μερικά χρόνια πριν, κάθε μέρα πέρναγα απ' το ίδιο στενό με τα απότομα σκαλάκια. Πλάκες και αρμοί κάτω, προφανώς σε νησί. Το Στενό, ίδιο και απαράλαχτο τόσα χρόνια, από μικρή θυμάμαι ότι τρελαινόμουν όταν βγαίναμε βόλτα με τους δικούς μου εκεί, ειδικά όταν ανεβαίναμε ψηλότερα, στο πιο σκοτεινό σημείο του και καθόμασταν στου "Δρακάκη". Ποιός να μου το λεγε ότι σ' αυτό το στενό θα είχα απ' τις δυνατότερες αναμνήσεις μου απ'τη Σίφνο. Ότι στο τέλος αυτού του στενού βρισκόταν το σχολείο μου, το σπίτι της κολλητής μου, τα μαγαζιά που θα έβγαινα όταν μεγάλωνα, το εκκλησάκι με το υπέροχο δέντρο, γέλια, κλάματα, εκπλήξεις, μυστικά, συναντήσεις, μουσική, χαζομάρες, συζητήσεις...Κάθε μέρα μετά το σχολείο το κατέβαινα με τ' ακουστικά στ΄αυτιά, είχα μάθει πια κάθε σκαλάκι. Με αυτή τη φόρα που είχα και παρατηρώντας τη σκιά των μαλλιών μου που ανέμιζαν αλλά και κοιτώντας ουρανό μου 'φευγαν τα πάντα, ξελάφρωνα. Σαν να φυσάει άλλος αέρας εκεί, σαν να είναι ένα ποτάμι που σε ξεπλένει. Και είναι απλά ένα πέρασμα!! Ούτε καν μαγαζί, παραλία, πάρκο ή κάτι τέτοιο. Απλά και μόνο ένα στενό, Το Στενό.Τα σκαλάκια του τα έχω κουτρουβαλήσει με φίλους, συμμαθητές, παλιές αγάπες, με χαρά, με θυμό, με απόγνωση, με θλίψη και με όλ' αυτά μαζί!! Εκεί είχα βρει εκείνη τη χτυπημένη πεταλούδα που τις έκανα παρέα μέχρι να "φύγει", εκεί έπινα τη γύρη απ' τα καμπανάκια στο διπλανό χωράφι, εκεί βρισκόταν το κουταβάκι που φροντίζαμε με την ξαδέλφη μου, εκεί είχα πιάσει φιλίες με εκείνο το σκυλάκι του κοσμηματοπωλείου και εκεί έβρισκα εμένα