Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Πότε τελειώνει;

 
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, μια απ'τις φορές που με είχε πάει η γιαγιά μου εκκλησία της είχα πει "Γιαγιά, πότε θα σταματήσει αυτός να τραγουδάει;"
Θυμάμαι όταν πήγαινα με τη μαμά μου κάπου που δεν μου άρεσε τη ρώταγα "πότε θα τελειώσει;"
Και να 'μαι τώρα να ρωτάω για κάτι που στην ουσία εγώ επέλεξα, "πότε τελειώνει;".

Δεν νιώθω σαν να είμαι εγώ αυτή που παίρνει αποφάσεις για μένα, είναι σαν να παρακολουθώ ένα έργο ή κάτι που βαριέμαι με κάποιον. Δεν θέλω να ρίξω τίποτα σε κανέναν, ούτε να κατηγορήσω κάποιον για τις επιλογές μου, απλώς μου φαίνεται περίεργο που ενώ ίσως για πρώτη φορά -υποτίθεται- ότι ζω αυτό που έχω επιλέξει ΕΓΩ, δεν μου φαίνεται έτσι...Κι αν δεν είναι δικές μου αυτές οι επιλογές τότε ποιού είναι;; Δεν θυμάμαι να με έβαλε κανένας εδώ που είμαι τώρα, ούτε να με πίεσε να ξεκινήσω κάτι που δεν ήθελα. Ίσως να φταίει ο τρόπος τελικά. Ο τρόπος που ζούμε και κάνουμε αυτά που θέλουμε, οι μικροί συμβιβασμοί που γίνονται επειδή "δεν γίνεται αλλιώς" απ' την πιο μικρή λεπτομέρεια μέχρι αρκετά βασικά πράγματα. Ίσως είναι κι αυτά που δεν είχαμε προβλέψει, για μένα είναι κυρίως η κούραση αλλά για τον καθένα είναι διαφορετικό πιστεύω. Σημαντικό είναι να σταματήσουμε να κολλάμε σε αυτά και να απολαύσουμε τις επιλογές μας και τις επιπτώσεις τους...είμαστε πραγματικά μία σκέψη μακριά απ' το να κάνουμε, αν όχι τη ζωή μας, τότε έστω την μέρα μας καλύτερη. Όλα έρχοναι φυσικά, δεν χρειάζεται να πιέσουμε τίποτα κι εγώ νιώθω πολύ έντονα έναν κύκλο έτοιμο να κλείσει αν και ο κύκλος ποτέ δεν τελειώνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου