Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Θέλω μια αγκαλιά.

Απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, παντού και πάντα αυτό που χρειαζόμουν ήταν μια αγκαλιά. Τις ξέρεις αυτές τις  "πισινές" αγκαλίτσες που σου προσφέρουν ασφάλεια και γαλήνη, ένα χαμόγελο απέρατο; Τεράστια ανάγκη για δαύτες! Σήμερα όμως, τώρα, θέλω να πετάξω μέχρι το παρελθόν, στην Μέδουσα εκείνης της νύχτας, να την πάρω αγκαλιά και να της ψιθυρίσω αυτά που ξέρω τώρα. Να την καθησυχάσω σαν μεγάλη αδελφή, παρ'όλο που εκείνο το βράδυ Παρασκευής φαινόταν χαρούμενη και πραγματικά διασκέδαζε. Είχε ελπίδες, ωραία συναισθήματα και πολλή περιέργεια για το μέλλον. Εκείνη τη στιγμή πρωτού αλλάξουν όλα, να βρεθώ εκεί και να της πω ότι όλα θα πάνε καλά, να μην φοβάται! Δεν χρειάζεται να φοβάται πια.

Η φυλακή δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι μόνο περιορισμός, είναι και ασφάλεια κι όταν βγεις έχεις την ευθύνη των πράξεών σου και τις συνέπειες τους που πρέπει να διαχειριστείς. Αυτός που σε βοήθησε να δραπετεύσεις δεν θα είναι για πάντα εκεί. Θα είναι;;

2 σχόλια:

  1. Θα είναι .Κι αν δεν είναι εκεί θα είναι μέσα στην ψυχή σου.Γιατί όποιος σε βοήθησε ή θα σε βοηθήσει έχει δώσει κάτι απο την ψυχή του για να το κάνει αυτό,έδωσε ένα κομμάτι του.Πάντα αυτό το κομμάτι του θα βρίσκεται μαζί σου,Δεν πρέπει να φοβάσε ,αν πραγματικά σε βοηθήσει θα νοιώθεις οτι είσαι μονίμως μέσα στην αγκαλιά του και χωρίς να είναι εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή