Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Συγχώρεση;

"In that final look, does the deer forgive the wolf?"
Κάτι τέτοια όπως το παρακάτω μ' εκνευρίζουν. Δεν είπαμε καλή η συγχώρεση αλλά υπάρχει και η αξιοπρέπεια. Όχι κυρία μου εγώ δεν δέχομαι ότι έχω πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες γιατί μεγάλωσα με κάποιες αρχές, μισώ το ψέμα, μισώ την κοροϊδία, μισώ την αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό. Αν ξέραμε ότι θα συγχωρεθούμε ό,τι και να κάναμε θα πράτταμε αλόγιστα. Δεν ήμουν παρ' όλ' αυτά ποτέ παιδί που θα το βάζαν τιμωρία οι γονείς του αν δεν καθόταν καλά, από μόνη μου καταλάβαινα ότι αυτό που έκανα δεν ήταν σωστό και απλά δεν το ξανάκανα. Τι μας λες δηλαδή; Ότι θα παντρευόσουν π.χ τον δολοφόνο της αδελφής σου; Ή μιλάς για την συγχώρεση τύπου "Μου έφαγε και το δικό μου σοκολατάκι και δεν με υπολόγισε". Δεν καταλαβαίνω αυτή τη λογική πραγματικά. Αν είχες μια φίλη που σε μείωνε πίσω απ' την πλάτη σου και σου έλεγε ψέμματα μετά θα την συγχωρούσες και θα ξανάκανες παρέα μαζί της; Και τον εαυτό σου δεν τον σκέφτεσαι; Δεν σκέφτεσαι ότι κι αυτός άνθρωπος είναι και με την πράξη σου του κάνεις κακό; Εκτός αν εννοείς την συγχώρεση όπως εγώ. Ναι μεν δεν κρατάς κακία αλλά δεν ξαναβάζεις αυτόν τον άνθρωπο στη ζωή σου, έτσι όμως δεν είναι ακριβώς "Συν+χωρώ", απλά σταματάμε με κάποιον τρόπο να κάνουμε κακό στον εαυτό μας, πονώντας. Συγχωρώ γιατί ξέρω ότι αν δεν το κάνω ο μόνος που βγαίνει χαμένος είμαι εγώ. 

Το απόσπασμα για το οποίο γίνεται λόγος είναι το παρακάτω: {...} Αξία έχει να μπορείς να συγχωρείς εκείνον που σε πόνεσε, ενώ ο πόνος διαρκεί και καίει. Η πιο αληθινή, η πιο σπαραχτική συγγνώμη που δόθηκε ποτέ ήταν η συγγνώμη πάνω σε σταυρό από έναν αιμορραγοΰντα νεαρό σταυρωμένο. Τότε μόνο. Ενόσω υποφέρεις από την αδικία που σου έγινε να συγχωρείς, να το εννοείς με καθαρή καρδιά για εκείνον που σε αδίκησε. Να συγχωρείς διότι καταλαβαίνεις ίσως την πρόθεση του τη διαφορετική από την πράξη του. Διότι υποψιάζεσαι το «δεν ξέρει τι κάνει»…
Διότι δέχεσαι πως είναι πλάσμα ατελές και ταλαίπωρο ακριβώς όπως εσύ, πέφτει σε λάθη από αδυναμίες και ανοησίες προπατορικές. Το σπουδαιότερο, διότι δέχεσαι ότι κι εσύ έχεις πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες, ακόμη πιο επικίνδυνες κουταμάρες, ασυναισθησίες αλλά και αναισθησίες με εγωισμό εξωφρενικό. Τότε μετράει. Τότε συγχωρείς, τότε λύνεις δεσμά και αποδεσμεύεσαι. Πονώντας. {...}
Aπόσπασμα από το καινούργιο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Σιωπάς για να ακούγεσαι» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Το Εγώ και το Εμείς.

Εγώ, εσύ, ο κόσμος. Τίποτα δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται, ή μήπως είναι; Λένε ότι αν πιστεύεις ότι κάτι είναι δύσκολο, τότε το σύμπαν σου επιδεικνύει την δυσκολία του ενώ αν πιστεύεις ότι κάτι είναι εύκολο, σου επιδεικνύει την ευκολία. Ίσως γι' αυτό σε μερικούς ανθρώπους να φαίνονται και να είναι όλα τόσο κοπιαστικά. Ακόμα και μια αγκαλιά, ένα χάδι είτε για να το πάρουν είτε για να το δώσουν.
Πόσοι άνθρωποι κοπιάζουν για να χτίσουν μια εικόνα; Πόσοι απλά ακολουθούν την καρδιά τους; Μπορεί να φανταστεί κάποιος την αναλογία; Κι όμως συνήθως σ' αυτούς που κάνουν τον περισσότερο κόπο να χτίσουν κάτι με μια πνοή καταρρέει ενώ το έργο των "αυθόρμητων" στέκει αγέρωχο.
Πόσο συχνά προσπαθώντας να ξεχάσω κάτι το σκέφτομαι περισσότερο; Είναι σαν να σου λένε "Μην σκεφτείς έναν σκύλο" και το μόνο που σκέφτεσαι είναι ένας σκύλος.
Πόση προσπάθεια χρειάζεται το Εγώ για να γίνει Εμείς;

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Η πολύπλοκη απλότητα

 Και ξαφνικά με έπιασε μια μελαγχολία, έτσι, ανεξήγητα. Μα γιατί πρέπει για όλα να υπάρχει ένας λόγος; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται στη ζωή μου, μέσα απ' τα γραπτά μου. Θα σας στεναχωρήσω όμως, γιατί ναι, μπορεί τα όσα γράφω να αντικατοπτρίζουν τις αλήθειες μου αλλά ουδεμία σχέση έχουν με το τι συμβαίνει γενικά με μένα. Γι' αυτό αφήστε τα κουτσομπολιά, απλά διαβάστε, απλά, όλα είναι τόσο απλά! Μονίμως προσπαθούμε να τα εξηγούμε όλα, βγάζουμε κι απ' τη μύγα ξύγκι που λέει κι ο απλός λαός. Πρώτη και καλύτερη εγώ. Αν το μυαλό μου είχε φωνούλα θα έλεγε "Σταμάτα θα εκραγώ". Ένας απ' τους μεγαλύτερους εχθρούς των ανθρωπίνων σχέσεων είναι τα βιαστικά συμπεράσματα, μα δεν σταματάμε και ποτέ να ρωτάμε και φυσικά πρέπει να απαντήσουμε γρήγορα, λες και θα μας προλάβει κάποιος. Μα ποιός είναι αυτός ο κάποιος τελικά; Ο χρόνος; Η μοίρα; Εμείς οι ίδιοι; Θέλουμε να νιώθουμε ασφάλεια, θέλουμε να έχουμε τον έλεγχο. Πόσα πράγματα ρωτάς τον εαυτό σου καθημερινά;
Τι θα κάνω μετά; 
Τι κάνω τώρα; 
Τι θα έπρεπε να κάνω; 
Πώς θα φτάσω εκεί που θέλω; 
Πώς θα τον/την κατακτήσω; 
Γιατί αισθάνομαι έτσι; 
Πόσο πρέπει να περιμένω;
Τόσες ερωτήσεις και τις κάνουμε καθημερινά στον εαυτό μας....υπάρχει πραγματικά απάντηση; Κι αν υπάρχει είναι μία; Ή θα πρέπει να πάρουμε περιπτώσεις;
Αν ο κόσμος μπορούσε να γυρίσει πιο αργά για λίγο....μόνο για λίγο.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Λίγο απ' αυτό, λίγο από κείνο...

Λίγο ο καιρός, λίγο η στάση των κοντινών μου προσώπων, μου 'δώσαν έμπνευση να γράψω και σήμερα. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάποιος σε σκέφτεται, ότι κάποιος έχει την έννοια σου. Έδινα εξετάσεις γερμανικών σήμερα και πραγματικά δεν περίμενα ότι θα το θυμηθούν πάνω από δυο άτομα. Όμως πολλοί μου έστειλαν καλή επιτυχία και πολλοί νοιάστηκαν για το πώς πήγα. Το εκτιμώ ξέρεις, δίνω βάση. Όχι ότι αν δεν συνέβαινε θα στεναχωριόμουν ή θα με πείραζε, απλώς τώρα έχω έναν λόγο παραπάνω να χαμογελάω.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Πρωτοβρόχια

Σήμερα με ξύπνησαν φωνές παιδιών. Απλά ντύθηκα και πήγα τον Μπάυρον βόλτα. Στο δρόμο για το γνωστό παρκάκι με βρέξαν οι πρώτες ψιχάλες, χαμογέλασα και είπα "Εδώ είμαστε, τα πρωτοβρόχια". Στην υπόλοιπη διαδρομή προσπαθούσα να θυμηθώ εάν η βροχή μυρίζει το ίδιο και στο Βερολίνο. Όχι, η βροχή δεν μυρίζει πουθενά ακριβώς το ίδιο. Φυσικά και ξέρω για τους στρεπτομύκητες, τα κυανοφύκη και τα βρυόφυτα που φτιάχνουν τη geosmin αλλά αν το προσέξεις αυτή η τελευταία νότα που σου αφήνει αυτή η οσμή διαφέρει εντελώς από τόπο σε τόπο. Γυρίζοντας στο σπίτι βάζω στον αρωματιστή της κρεββατοκάμαρας λεβάντα και σανδαλόξυλο και ανάβω το κεράκι. Στο σαλόνι καίω το τελευταίο στικάκι σανδαλόξυλου και κάθομαι στον καναπέ δίπλα απ' το παράθυρο. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Σήμερα είναι αλλιώς. Θυμάμαι απ'την αρχή της εφηβίας μου μέχρι και πριν λίγο με φόβιζε αυτή η εποχή. Με φόβιζε γιατί θα την περνούσα μόνη μου. Ήθελα πάντα τα φθινόπωρα και τους χειμώνες να τα περνάω χωμένη σε αγκαλιές, με αγάπες και φιλιά. Τα χω περάσει και αυτά, θυμάμαι όμως ότι και πάλι κάτι μου έλειπε. Μου έλειπε η αγκαλιά του εαυτού μου. Τελικά τον έδινα τόσο εύκολα σε άλλους και δεν έμενε τίποτα για μένα. Αυτόν τον χειμώνα θα τον ονομάσω "Ο Δικός μου Χειμώνας" και θα πάρω μια μεγάλη αγκαλιά τον εαυτό μου. Ακόμα κι αν έχω κάποιον να με κρατάει, ή στη δική μου περίπτωση, αρκετούς, ή τέλος πάντων όσους θέλω, δεν θα περιμένω απ' αυτό να με γεμίσει. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα το βρω κι αυτό αλλά τώρα χρειάζομαι τη δική μου αγκαλιά. Να έχετε όλοι έναν υπέροχο χειμώνα γεμάτο αγκαλιές!!

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Ψέμα.

Το κακό (ή καλό) με 'μένα και τα ψέματα είναι ότι τα θυμάμαι...κι όταν κάποιος μου πει ψέματα για κάτι, θα δυσκολευτώ πολύ να πιστέψω αυτό το κάτι ειπωμένο απ' τον επόμενο. Η ιστορία του ψεύτη βοσκού αντεστραμμένη. Σου λένε ψέματα και μετά δεν μπορείς να πιστέψεις την αλήθεια. Γι' αυτό πες μου ψέματα για ό,τι θες αλλά όχι για την αγάπη, τη φιλία, τα συναισθήματα, το ενδιαφέρον, όχι για κάτι που ξέρεις ότι με αγγίζει όσο τίποτ' άλλο, όχι για κάτι που ξέρεις ότι πονάει τόσο.
Η πιο δύσκολη κατάκτηση είναι αυτή της εμπιστοσύνης. Το λάθος μου είναι ότι δεν αφήνω τους ανθρώπους να παλέψουν για να την κερδίσουν αλλά παλεύω εγώ για να τους εμπιστευτώ. Ευτυχώς τους ανθρώπους τους ξεχνάω σχετικά εύκολα, η υλική τους υπόσταση εξαφανίζεται, γίνονται λέξεις. Θα μπορούσαν να γίνουν και απλά σφραγισμένα μπουκαλάκια με ένα μικρό σημειωματάκι μέσα τους, αυτό που θα γράφει εκείνα τα ωραία παραμύθια....

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Κλουβί

Πολύ φοβάμαι ότι σιγά σιγά αρχίζω να μεταλλάσσομαι σ' αυτό που δεν ήθελα. Έχω αρχίσει ν' απομυθοποιώ τα σενάρια που σκεφτόμουν μικρότερη για την αγάπη και τις σχέσεις. Με τον καιρό αλλάζουν αυτά που 14 τουλάχιστον χρόνια τώρα ζητάω. Ίσως είναι η αρχή της εξοικείωσης μου με τον πραγματικό κόσμο. Εγώ όμως δεν ήθελα να κατέβω απ'το συννεφάκι μου, ήθελα να συνεχίσω να πιστεύω στα παραμύθια μου, να ζω στον δικό μου κόσμο. Μπορεί ποτέ να μην αφέθηκα στ' αλήθεια. Ναι....τώρα που το σκέφτομαι πάντα κρατούσα κάτι πίσω. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν αυτό είναι καλό ή κακό γιατί απ'τη μία προστατεύομαι απ'την άλλη όμως χαλάω τη στιγμή. Ξέρω γιατί. Γιατί μέχρι τώρα για μένα δεν είχε σημασία η στιγμή αν δεν ήξερα την συνέχεια, αν δεν ήμουν σίγουρη ότι θα συνεχίσω να ζω τέτοιες στιγμές μ' αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήθελα να δεχτώ ότι κάποια στιγμή μπορεί να τελειώσει....ήθελα να είναι αυτός εκείνος που ονειρευόμουν από μικρή.
Δεν θέλω πια να ζω με την αγωνία και τον κρυφό φόβο της απώλειας. Απλά δεν θέλω.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Απολογισμός




Κάθε φορά που τελειώνει κάτι, αρχίζει κάτι άλλο δεν λένε; Το τι θα μείνει απ' τα περασμένα θα φανεί στο αύριο. Υπάρχουν πράγματα που θα τα κουβαλάς μαζί σου ό,τι και να γίνει, πάντα θα τα βρίσκεις μπροστά σου. Ο κάθε άνθρωπος, το κάθε γεγονός, η κάθε κατάσταση, η κάθε μέρα εν τέλει σε αλλάζει με ή χωρίς την θέλησή σου, τα πάντα ρει που είπε κι ο Ηράκλειτος. Η αλλαγή όμως θέλει τον χρόνο της. Η αλλαγή χρειάζεται ωρίμανση και αυτό δεν συμβαίνει απ' τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος, ένα πέρασμα απ'τη μια μεριά στην άλλη, κάτι που πρέπει να το περάσεις μόνος σου.
Είναι πολύ πρέπον παρά τις αλλαγές να μένεις ο εαυτός σου, πολλοί δεν ξέρουν πώς να αλλάξουν μένοντας αυθεντικοί γι' αυτό και ποτέ δεν κάνουν προσπάθεια και αντιστέκονται στην "αλλοτρίωση" . Αχ και να 'ξεραν πόσα χάνουν έτσι. Δεν μπορείς να μείνεις ο ίδιος όταν η ίδια η ζωή σου τρέχει, τι θα σου μείνει νομίζεις απ'τη μέρα που μόλις πέρασε;; Αυτά που έμαθες, αυτά που σου έμαθαν με όμορφο ή και άσχημο τρόπο, μια πληγή ή μια νίκη για κάτι που κατάφερες. Πόσες φορές έχεις βρεθεί σε άρνηση; Πόσες φορές έχεις αρνηθεί ότι έχεις άδικο; Πόσες φορές έχεις διστάσει; Πόσες φορές τα έχεις παρατήσει; Κατά βάθος ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις, βλέπεις τον εαυτό σου εκεί που θα ήθελες να είναι και απογοητεύεσαι που δεν είσαι εκεί. Σου λέω ότι μπορείς να φτάσεις, μπορείς να γίνεις αυτός που θέλεις. Μόνο εσύ ξέρεις το πώς, μόνο εσύ ξέρεις τα βήματα, μόνο εσύ μπορείς να φέρεις την αλλαγή. Όσο και να σου πιπιλίσει το μυαλό ο σύντροφος, ο φίλος, ο γονιός, το αφεντικό για το τι πρέπει να κάνεις και το πώς πρέπει να γίνει, αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο είσαι εσύ, μην ξεγελιέσαι και μην βιάζεσαι επειδή κάποιος σε "αναγκάζει" να αλλάξεις. Οι άνθρωποι που αξίζουν να είναι δίπλα σου θα είναι εκεί για σένα με υπομονή και αποδοχή. Γι' αυτό, δεν πρέπει να το κάνεις για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό σου, αλλιώς χάνεις το νόημα. Υπάρχουν εμπόδια που η ζωή θα στα φέρει μπροστά σου ξανά και ξανά, άλλα εύκολα και άλλα δύσκολα. Μέχρι να νικήσεις και να ξεπεράσεις τον εαυτό σου αυτά θα είναι εκεί. Πάντα όμως το πότε θα αλλάξεις θα το καθορίζεις εσύ και επιμένω στο ΠΟΤΕ και όχι στο ΤΙ γιατί εάν κάτι πρέπει να γίνει διαφορετικά σίγουρα κάποια στιγμή θα το καταλάβεις, το θέμα μας λοιπόν είναι το ΠΟΤΕ. Το ΤΙ θα στο φέρει η ζωή, κάποια στιγμή θα το δεις.
"Έχε εμπιστοσύνη στην ζωή, ξέρει τι κάνει. Ξέρει τι φέρνει, τι παίρνει πίσω. Βρες μόνο τι θέλει να σου πει με τις πράξεις της.
Μην μετανιώνεις για τίποτα. Ποτέ. Μόνο για την αδράνεια...."

Ήρθε λοιπόν η εποχή που βλέπω ποιο πρέπει να είναι το επόμενό μου βήμα και κάνω τον απολογισμό του ενός χρόνου που πέρασε, βλέπω τι είναι ίδιο και τι διαφορετικό και σαφώς είναι πάρα πολλά τ' αλλιώτικα! Σίγουρα υπήρξαν άνθρωποι που με ταρακούνησαν επισημαίνοντας τα λάθη μου και τους ευχαριστώ γι' αυτό, απ'την άλλη όμως πιστεύω ότι ξέρω καλύτερα τον εαυτό μου απ' τον καθένα και τις μεγαλύτερες και καλύτερες αλλαγές θα τις κάνω με έναν τρόπο που μόνο εγώ ξέρω, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να φάω τα μούτρα μου. Μου αρέσει να πειραματίζομαι, μου αρέσει να δοκιμάζω και να αποφασίζω αυθόρμητα. Ίσως κάποια στιγμή να σταματήσω να είμαι έτσι, θα είναι όμως επειδή το θέλω εγώ! Τα πάντα είναι επιλογές...

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

21

Και είπα μια μέρα...
Is this the time and place?
The day I knew would come?
The very last embrace
United as we part....
και το είπες κι εσύ...και αποφάσισες να το παλέψεις μαζί μου.
Πιστεύαμε το ίδιο αλλά θέλαμε κάτι διαφορετικό.
Φυσικά και με καθησύχασες με λόγια, ξέχασες όμως να τα κάνεις πράξη.
Δεν πειράζει γιατί κατάλαβα το πόσα χρωστάω στον εαυτό μου και πόσο αξίζει να είναι ελεύθερος να είναι ακριβώς αυτό που ΕΙΝΑΙ.
Όλα έρχονται και φεύγουν, εκτελούν τον σκοπό τους και εξαφανίζονται με τον πιο περίεργο τρόπο.
Όχι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αλλά σαν να ήταν όνειρο. Πολλές φορές προσπαθώ να θυμηθώ και να ξαναζήσω καταστάσεις και συναισθήματα και ποτέ δεν είναι το ίδιο. Ποτέ...
Είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις αλλά για προσπάθησε να ξανανιώσεις τον πόνο από εκείνο το πέσιμο τότε στο δημοτικό, να φέρεις στα ρουθούνια σου την μυρωδιά απ' το αγαπημένο σου άρωμα, να σκεφτείς τα ίδια ακριβώς πράγματα και να ξαναζήσεις στο πετσί σου καταστάσεις.
Δεν μπορείς.
Πώς ξέρεις λοιπόν ότι συνέβησαν;
Έτσι λοιπόν και τώρα ας πω πως ήταν όλα ένα όνειρο και άνοιξα τα μάτια μου μόλις τώρα.
Είναι αστείο γιατί ακόμα και αν το πιστέψω, ακόμα κι αν διαγραφούν τα πάντα απ'τη μνήμη μου είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ ότι όταν σε ξαναδώ θα ξαναρχίσουν όλα απ'την αρχή.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Απόφαση.

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ, ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ Ή ΕΙΔΑ.
Και ξαφνικά όλα παίρνουν σχήμα. Αποκτούν νόημα. Όλα τα τραγούδια που ακούγαμε μαζί, αν τα ενώσεις λένε μια ιστορία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία...το πρώτο έρχεται τελευταίο και τα υπόλοιπα έχουν μπερδεμένη σειρά. Μερικά πάνε μαζί, άλλα είναι 2-3 στη σειρά και μετά μπαίνει κάποιο από πολύ διαφορετική περίοδο, όλα όμως έχουν την θέση τους. Κάποια στιγμή θα γράψω την ιστορία μας με στίχους και θα την φυλάξω κάπου που μόνο εγώ θα ξέρω που είναι. Σε χαρτί όμως. Γιατί ό,τι γράφω σε χαρτί χαράζεται και μέσα μου. Άλλο πιο βαθιά και άλλο πιο επιφανειακά, αναλόγως με τα συναισθήματα που έχω εκείνη τη στιγμή. Μένουν όμως εκεί. Ακόμα και η λίστα για τα ψώνια, η ορθογραφία των γερμανικών, η αντιγραφή που έκανα στο δημοτικό...τα πάντα. Το ήξερα από μικρή αυτό, γι' αυτό κρατούσα ημερολόγιο από τότε που έμαθα να γράφω.
 Τα άτομα με τα οποία έχω μοιραστεί γραπτά μου είναι απίστευτα λίγα και επέλεξα να είσαι ένα απ' αυτά. Αν ήξερες τι σημαίνει αυτό για μένα...ιδιαίτερα αν το γραπτό το χαρίσω στο συγκεκριμένο άτομο για το οποίο το έγραψα για μένα είναι σαν να σου δίνω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Δυστυχώς μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί ότι κανείς απ'αυτούς που είχα πραγματικά ανάγκη να το εκτιμήσουν δεν το έκαναν, εκτός βέβαια απ'τη μαμά μου που έχει κρατήσει ακόμα εκείνη την κάρτα για τη γιορτή της μητέρας που της είχα κάνει στην 2α δημοτικού.
Το τι κρατάς, το τι δίνεις πίσω και το τι πετάς δείχνει πολλές φορές το τι νιώθεις. Βέβαια για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό αλλά για όλους όσους έχω δώσει κάτι έχω προσπαθήσει να διαβάσω στα μάτια τους την αξία που έχει για εκείνους. Καταλαβαίνω αρκετά πλέον όταν δω κάποιον να μου επιστρέφει κάτι δικό μου που είχε και πάντα για μένα είναι πολύ δύσκολη στιγμή. Ο τρόπος, η κατάσταση, το βλέμμα του, ακόμα και η σακούλα που θα τα βάλει μέσα κάτι μαρτυρούν.
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μοιράζομαι, δύσκολα κάνω δώρα και ακόμα δυσκολότερα αφήνω πράγματά μου σε σπίτι άλλου. Μόνο μία φορά έχω ανταλλάξει με απίστευτη ευκολία ένα σπασμένο δαχτυλίδι μου με ένα βιβλίο και εννοείται πως δεν το χω μετανιώσει. Τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται πολύ περίεργο που έκανα κάτι τέτοιο. Ίσως φταίει το ότι την δεδομένη στιγμή αισθανόμουν τόσο ευτυχισμένη που ούτε καν σκέφτηκα την συναισθηματική αξία του δαχτυλιδιού. Ήταν ένα μέρος του παρελθόντος μου που δεν με ένοιαζε να αφήσω πίσω. Θυμάμαι ακόμα το μαγαζί που το είχα αγοράσει και τη σκέψη μου όταν το είδα.
Σ' αυτό το δαχτυλίδι όμως δεν είχα βάλει αγάπη, ψυχή, τρυφερότητα, πίστη, εμπιστοσύνη, ελπίδα, όπως στα πράγματα που επέλεξα να μοιραστώ μαζί σου. Συναισθήματα και αξίες οι οποίες μου επιστράφηκαν. Συναισθήματα και αξίες που εγώ ζήτησα πίσω γιατί έφυγε αυτό που τα κρατούσε όλα μαζί. Η Εμπιστοσύνη. Ο μόνος τρόπος για να ζητήσω κάτι πίσω.
Εντέλει η επιστροφή αντικειμένων δηλώνει μια απόφαση. Την απόφαση να διακόψεις τη σύνδεση σου με έναν άνθρωπο. Είναι ένας τρόπος να δείξεις ότι δεν θέλεις πλέον να έχεις την ευθύνη τους και το βάρος των συναισθημάτων που κουβαλάνε μαζί τους. Σημάδι ότι θέλεις να κάνεις το επόμενο βήμα χωρίς τον κάτοχό τους.
Δυστυχώς ή ευτυχώς πολλοί κρύβουν τις αποφάσεις τους ακόμα κι απ' τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο ακροβατώντας κάπου στο ενδιάμεσο των δύο άκρων. Κάποιες φορές όμως υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο και επιλέγοντας να ζεις στο γκρι δεν σε βγάζει πουθενά. Αυτό συμβαίνει επειδή όπως λέει και η εικόνα παρακάτω ψάχνουμε να βρούμε το τέλειο, αυτό που μας "κάνει", αυτό που είναι κατάλληλο να νιώσουμε ασφαλής έτσι ώστε να μην χρειαστεί να κάνουμε καμία προσπάθεια, να μην πληγωθούμε, να μην τσαλακωθούμε και αφού έχουμε σιγουρευτεί να το ονομάσουμε "Απόφασή μας".
Το να προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο είναι εντελώς ανθρώπινο, είναι όμως το ΡΙΣΚΟ αυτό που δηλώνει ενδιαφέρον και αγάπη. Αυτό που σε πάει ένα βήμα παραπέρα. Το έχω πάρει πάρα πολλές φορές και παρ' όλο που έχω πληγωθεί πολύ, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα το ξανακάνω, με έχω κατηγορήσει και πολλά περισσότερα, θα το ξανακάνω κάθε φορά. Πάντα θα παίρνω ρίσκο, γιατί κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτός που θα το αξίζει. Αυτό είναι που μου έχει δώσει τις υπέροχες εμπειρίες που έχω ως τώρα ακόμα κι αν με πλήγωσαν. Αυτό είναι που με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο και με έμαθε να μοιράζομαι. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πω "ΑΞΙΖΕ ΤΟ ΡΙΣΚΟ" και θα είμαι ευτυχισμένη. Μέσα απ'την απόφασή μου να πάρω ρίσκο θα έρθει η γαλήνη, μέσα από πάλη και αγώνα. Κάποιες φορές μόνη μου και κάποιες φορές με κάποιον στο πλευρό μου. Κάποιον που θα ξέρει να παίρνει αποφάσεις.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Κρυφτό

Το ίδιο παιχνίδι ξανά και ξανά....Νόμιζα πως τελείωσε, δεν ήθελα να το παίξω ποτέ ξανά, από μικρή το σιχαινόμουν. Πάντα το έπαιζα χωρίς να έχω όρεξη, χωρίς να το διαλέξω. Ακόμα και σήμερα αυτό γίνεται, συμμετέχω σε ένα κρυφτό που κάποιος με ανάγκασε να πάρω μέρος με τον χειρότερο τρόπο. Ξαφνικά εξαφανίζεται από δίπλα μου και βρίσκομαι να τον γυρεύω, γελώντας να του λέω "κόψε την πλάκα" κι ύστερα να τον ψάχνω πιστεύοντας πως απλά χάθηκε ή πώς κάτι του συνέβη. Φωνάζω τ' όνομα του άλλα τίποτα, χαμένος κόπος. Πραγματικά τρομάζω και παγώνω απ' την αγωνία, κλαίω, προσεύχομαι και ρωτάω δυνατά "Γιατί". Ώσπου κάποια στιγμή ακούγονται στυγνά γέλια και αυτός από μακριά να φωνάζει "Σε κορόιδεψα!!! Ήθελα απλά σε δω να γονατίζεις και να πονάς" κι ύστερα ν' απομακρύνεται...κι εγώ μένω πίσω προσπαθώντας πάντα να μαζέψω τα κομμάτια μου, να αισθάνομαι παιχνίδι, αντικείμενο. Μα δεν μπορεί! "πλάκα έκανε", "δεν είναι κακός", "μ'αγαπάει", "δεν θα με άφηνε έτσι", "φάση είναι, θα του περάσει και θα γυρίσει σε μένα". Να σου λοιπόν που ξεπροβάλει απ' την γωνία και μ' αγκαλιάζει, μου φέρεται καλύτερα κι από πριν αλλά φυσικά δεν τολμάω να του κρατήσω κακία ή να του ζητήσω εξηγήσεις, αφήνομαι και το απολαμβάνω. Μετά από λίγο είναι ψυχρός κι απόμακρος,. Πάλι δεν λέω τίποτα, μόνο ελπίζω σε μια του ματιά ή ένα χάδι, τον παρακαλάω γι' αυτό με τον τρόπο μου αλλά τίποτα, μόνο όταν θέλει αυτός και με πείθει, με πείθει ότι όλα είναι καλά, ότι με σκέφτεται και όλα τα συναφή ΌΜΩΣ ΠΑΛΙ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. Αναγκάζομαι πάλι να παίξω κρυφτό για να ξετρυπώσω το τι σκέφτεται, τι θέλει, τι εννοεί και πώς θα τον κάνω όπως παλιά. Μα τι έκανα λάθος; ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΚΡΥΦΤΟ!! Όμως το ξέρω ότι εσύ αυτό θέλεις, ξέρω ότι γελάς πίσω απ' την πλάτη μου, ότι με κοροιδεύεις κι ότι κάνει καλό στον εγωισμό σου να με βλέπεις να σε ψάχνω. Εσένα και τις σκέψεις σου και έναν τρόπο να σε προσεγγίσω, να σε κάνω να πεις κάτι, έστω κάτι μικρό κι εγώ να πιαστώ απ' την ελπίδα ότι με θες κι ότι πρέπει να κάνω υπομονή γιατί απ' την υπομονή φαίνεται η αληθινή αγάπη. Περιμένω την αποδοχή σου και κάθε φορά νομίζω πως έφτασα τόσο κοντά, αλλά μου δίνεις μια και ξαναπέφτω εκεί που ήμουν κι εσυ ΓΕΛΑΣ. Σ' αρέσει τόσο πολύ έτσι;; Σου αποδεικνύω την αγάπη μου ε; Πόσος εγωισμός κρύβεται πίσω απ' το "περίμενέ με"; Πόσα ψέμματα και πόσα παιχνιδάκια πίσω απ' το "δεν είμαι σε φάση;". Πόσο μίσος πίσω απ' το "Σ' αγαπάω" και πόσος πόνος τέλος πάντων πίσω απ'το "Όπως θέλεις";; Πόσα δάκρυα έχω ρίξει περιμένοντας ας τα μετρήσει κάποιος, ας τα μετρήσει. Το να βλέπεις τον εαυτό σου να κάνει τα ίδια λάθη είναι σιχαμερό, υποφέρεις στο όνομα της Αγάπης και του Έρωτα και ζητιανεύεις επιβεβαίωση. Πόσο τιποτένιος αυτός που σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι και πόσο χαζός εσύ που το ανέχεσαι;

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Φιλιά και δάκρυα

Τι να πεις για τα φιλιά; Όταν ήμασταν μικροί τα αποφεύγαμε, τρέχαμε να σωθούμε απ' τη γιαγιά, σκουπιζόμασταν απ' τα σάλια της θείας και γκρινιάζαμε στη μαμά ότι θα μας κατσιάσει. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάποτε θα μας έλειπαν τόσο. Η μαμά μας δεν θα είναι εδώ για πάντα ούτε η γιαγιά ούτε κανείς. Κάποια στιγμή θα λαχταρίσουμε να μας κρατήσουν ξανά στην αγκαλιά τους και να μας δώσουν ένα φιλί αγάπης.
Είναι και εκείνα τα άλλα τα φιλιά τα τόσο αυθόρμητα, κοιτάς τον άλλον στα μάτια και νιώθεις όλο σου το αίμα να συγκεντρώνεται στο στομάχι σου σαν να πρόκειται να εκραγεί. Ούτε καν αναπνέεις και το βλέμμα σου πηγαινοέρχεται μεταξύ των δύο ματιών του τόσο γρήγορα....τελικά κοιτάς τα χείλη του και θαυμάζεις το σχήμα τους ώσπου τα χέρια σου τυλίγονται γύρω του και σφίγγεσαι πάνω του. Εκεί σταματάει ο χρόνος και αφήνεσαι στην αγκαλιά του. Μετά τα δάκρυα έρχονται αβίαστα, αχ και να υπήρχε κάποιος να τα φιλήσει...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Δοκιμασία

Η καλύτερη δοκιμασία για να δεις ποιός πραγματικά νοιάζεται για σένα είναι να τους αφήσεις όλους στη ησυχία τους. Ποιός θα σε θυμηθεί; Ποιός θα τρέξει; Ποιός θα κάνει κάτι για σένα χωρίς να του το ζητήσεις;;; Αυτός είναι που σε αγαπάει και σε νοιάζεται, αυτός που θέλει να είναι κοντά σου χωρίς να του το ζητήσεις. Δεν πρέπει να κυνηγάς κανέναν, δεν είσαι κανένα σκουπίδι να παρακαλάς για την παρέα κάποιου, οποιουδήποτε. Μην αφήνεις να σου φέρονται έτσι. Αυτό δεν έχει να κάνει με εγωισμό, έχει να κάνει με αυτοεκτίμηση. Αν κάποιος δεν θέλει, δεν θέλει κι αυτό θα φανεί. Να δίνεις μία ευκαιρία, να δίνεις δεύτερη, αλλά αν δώσεις τρίτη κάνεις κακό στον εαυτό σου. Στο κάτω κάτω αυτοί χάνουν!!

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Du kannst mich einfach nicht verstehen.

Na ja! Hör das auf bitte! Es gibt keine Ausreden mehr, willst du oder nicht? Ich kann nicht für immer auf dich warten...Ich will, aber du machst das immer schwieriger. Du kannst nicht verstehen was du mir tust. Ein Traum, die Sehnsucht...Stell dir vor! So viele Chancen zusammen glücklich zu sein, so viele Möglichkeiten für uns...Willst du oder nicht?

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Το άλλο μας μισό.


Για να ξεκινήσω αυτό το κείμενο το σκέφτηκα πολύ, δεν μπορώ να βρω κατάλληλες λέξεις μιας που για μένα αυτό το ζήτημα είναι πολύ λεπτό και με απασχολεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κυριολεκτικά. Υπάρχει κάπου το άλλο μας μισό; Αν υπάρχει θα το βρούμε; Κι αν το βρούμε θα μπορέσουμε να μείνουμε μαζί του;
Μικρή έβγαινα στο μπαλκόνι, δεν θα μουν 4-5, και ψιθύριζα ασυναίσθητα κοιτώντας προς ανατολάς "Το ξέρω ότι υπάρχεις κάπου, όπου και να είσαι ακόμα κι αν δεν με ξέρεις εγώ σ' αγαπάω και θα σε βρω". Μεγαλώνοντας και γνωρίζοντας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μου μού δημιουργήθηκαν κι άλλες απορίες, κατέληξα όμως και σε κάποια συμπεράσματα.
Με ρώτησε λοιπόν χθες κάποιος αν έχω βρει το άλλο μου μισό. Στην αρχή απάντησα ότι αν θα μπορούσα να ενώσω όλα τα καλά των σχέσεών μου σε έναν άνθρωπο, τότε ναι, θα είχα κάποιον που να ικανοποιεί τις ανάγκες μου. Κάποια στιγμή ειπώθηκε ότι το άλλο μας μισό είναι η αντίθετή μας πλευρά που μας συμπληρώνει. Το σκέφτηκα αυτό λίγο, εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται σωστό, πολύ λογικό και υπολογισμένο με μαθηματική ακρίβεια. Πάλι χθες σε συζήτηση με άλλο άτομο, ειπώθηκε ότι είμαστε κάτι σαν παζλ που συμπληρώνεται μόνο με συγκεκριμένα κομμάτια. Κι αυτή η άποψη υποστηρίζει κάτι σχεδιασμένο να κουμπώνει τέλεια. Διαφωνώ.
Ακούω και ξανακούω το εξής κομμάτι:
Για μένα λοιπόν το άλλο μας μισό είναι αυτό που μαζί του έχουμε αγγίξει την ευτυχία, την ολοκλήρωση ακόμα και κάτι πιο βαθύ, στην πορεία θα μας πονέσει όσο κανείς, θα αμφιβάλλουμε και οι δύο για τα πάντα, θα τσακωθούμε θα βριστούμε, θα διαφωνήσουμε, θα φτάσουμε στα άκρα κι ακόμα παραπέρα, θα ζήσουμε την Κόλαση και θα ονειρευτούμε τον Παράδεισο με κάποιον άλλον, κάπου αλλού. Θα υπάρχει όμως αυτή η τρυφερότητα, αυτή η επιθυμία να περνάμε κάθε λεπτό μας αγκαλιά που ακόμα και τον ίδιο τον Θεό να είχαμε απέναντί μας, θα προτιμήσουμε στην Κόλαση μαζί του.
"Τίποτα δεν έχει μείνει κι όμως όλα είναι εδώ.
Άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου."
Αυτοί οι στίχοι για μένα τα λένε όλα. Να έχουν χαθεί όλα αλλά ταυτόχρονα να είναι εδώ, να τα βλέπεις μέσα απ'τα μάτια του άλλου και το μόνο που σκέφτεσαι να είναι η αγκαλιά του και το πόσο θέλεις να χαϊδέψεις τα μαλλιά του.
Όταν κάποιος είναι το άλλο σου μισό, σε επηρεάζει περισσότερο απ'τον καθένα, γι'αυτό είναι τόσο πιθανό να ζήσετε μια Κόλαση, ό,τι κι αν πει, ό,τι κι αν κάνει κλονίζει όλο σου το είναι κι αυτό σχεδόν ποτέ δεν είναι εύκολο. Αυτό δεν αντέχουμε οι άνθρωποι, γι' αυτό συχνά διώχνουμε το μισό μας μακριά.
"Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου."

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

We'll never, never be the same again....

"It's just the beginning it's not the end...things will never be the same again.
It's not a secret anymore.
Now we've opened up the door.
Starting tonight and from now on.
We'll never, never be the same again.
Never be the same again."

Πριν μερικές μέρες, όπως συνηθίζω, αναπολούσα στιγμές και περιστατικά του παρελθόντος και σκεφτόμουν πόσο μου έχουν λείψει μερικά πράγματα. Γενικά το "μου λείπεις" το λέω δύσκολα, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, αλλά ορισμένες φορές μπορεί να τύχει να θυμηθώ κάτι και έτσι ξαφνικά νιώθω, πώς να το πω, σαν να πέφτω σε μια δίνη. Ξεκινάει σαν απλή ανάμνηση και σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι όλο και περισσότερες λεπτομέρειες ώσπου κάποια στιγμή "νιώθω" την ανάμνηση με τις αισθήσεις μου, μυρίζω τις μυρωδιές, αισθάνομαι την υγρασία, το κρύο ή τη ζέστη στο δέρμα μου, ακούω τις φωνές και τους ήχους και τέλος, ξυπνάνε συναισθήματα, αυτό είναι το πιο δύσκολο, το πιο επώδυνο, μιας και δεν έχω εξασκηθεί ακόμα στο να θυμάμαι τις καλές αναμνήσεις με χαρά, μελαγχολώ με όλες.

Πολλές φορές λοιπόν, έχω προσπαθήσει να ζωντανέψω αυτές τις αναμνήσεις, να κάνω το ίδιο που έκανα κάποτε και με έκανε να αισθάνομαι τόσο καλά, αν και τις περισσότερες φορές δεν είναι ότι ήμουν τόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη, απλά για κάποιο λόγο, έτσι με θυμάμαι. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους αλλά μου τυχαίνει πολύ συχνά να περνάω μέτρια κάπου και μετά από ένα χρόνο να "θυμάμαι" ότι πέρασα τέλεια και να μου λείπει. Ίσως να είναι αυτό που λένε ότι "όταν χάνεις κάτι το εκτιμάς". Τέλος πάντων, κατέληξα ότι ποτέ, μα ποτέ δεν πρόκειται να είναι το ίδιο. Αυτό είναι μέχρι και βασανιστικό, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει αλλάξει, έχω αρχίσει να το βλέπω κάτι σαν άμυνα, σαν μια σχεδίαση του ανθρώπου για κάποιο σκοπό. Μια σχεδίαση για να καταλάβουμε ότι το παρελθόν δεν γυρίζει, ο χρόνος δεν πάει πίσω και δεν πρέπει να γυρνάμε εκεί. Το έχω κάνει αρκετές φορές και όλες έχω απογοητευτεί. Με τον χρόνο ξεχνάμε τα κακά και κρατάμε τα καλά, μετά στεναχωριόμαστε που τα χάσαμε, τα αναπολούμε με μελαγχολία, γυρνάμε πίσω και παθαίνουμε τα ίδια. Γιατί κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν αλλά ταυτόχρονα αλλάζουν όλα. Για σκεφτείτε το...

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Στενά

Μερικά χρόνια πριν, κάθε μέρα πέρναγα απ' το ίδιο στενό με τα απότομα σκαλάκια. Πλάκες και αρμοί κάτω, προφανώς σε νησί. Το Στενό, ίδιο και απαράλαχτο τόσα χρόνια, από μικρή θυμάμαι ότι τρελαινόμουν όταν βγαίναμε βόλτα με τους δικούς μου εκεί, ειδικά όταν ανεβαίναμε ψηλότερα, στο πιο σκοτεινό σημείο του και καθόμασταν στου "Δρακάκη". Ποιός να μου το λεγε ότι σ' αυτό το στενό θα είχα απ' τις δυνατότερες αναμνήσεις μου απ'τη Σίφνο. Ότι στο τέλος αυτού του στενού βρισκόταν το σχολείο μου, το σπίτι της κολλητής μου, τα μαγαζιά που θα έβγαινα όταν μεγάλωνα, το εκκλησάκι με το υπέροχο δέντρο, γέλια, κλάματα, εκπλήξεις, μυστικά, συναντήσεις, μουσική, χαζομάρες, συζητήσεις...Κάθε μέρα μετά το σχολείο το κατέβαινα με τ' ακουστικά στ΄αυτιά, είχα μάθει πια κάθε σκαλάκι. Με αυτή τη φόρα που είχα και παρατηρώντας τη σκιά των μαλλιών μου που ανέμιζαν αλλά και κοιτώντας ουρανό μου 'φευγαν τα πάντα, ξελάφρωνα. Σαν να φυσάει άλλος αέρας εκεί, σαν να είναι ένα ποτάμι που σε ξεπλένει. Και είναι απλά ένα πέρασμα!! Ούτε καν μαγαζί, παραλία, πάρκο ή κάτι τέτοιο. Απλά και μόνο ένα στενό, Το Στενό.Τα σκαλάκια του τα έχω κουτρουβαλήσει με φίλους, συμμαθητές, παλιές αγάπες, με χαρά, με θυμό, με απόγνωση, με θλίψη και με όλ' αυτά μαζί!! Εκεί είχα βρει εκείνη τη χτυπημένη πεταλούδα που τις έκανα παρέα μέχρι να "φύγει", εκεί έπινα τη γύρη απ' τα καμπανάκια στο διπλανό χωράφι, εκεί βρισκόταν το κουταβάκι που φροντίζαμε με την ξαδέλφη μου, εκεί είχα πιάσει φιλίες με εκείνο το σκυλάκι του κοσμηματοπωλείου και εκεί έβρισκα εμένα

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Πότε τελειώνει;

 
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, μια απ'τις φορές που με είχε πάει η γιαγιά μου εκκλησία της είχα πει "Γιαγιά, πότε θα σταματήσει αυτός να τραγουδάει;"
Θυμάμαι όταν πήγαινα με τη μαμά μου κάπου που δεν μου άρεσε τη ρώταγα "πότε θα τελειώσει;"
Και να 'μαι τώρα να ρωτάω για κάτι που στην ουσία εγώ επέλεξα, "πότε τελειώνει;".

Δεν νιώθω σαν να είμαι εγώ αυτή που παίρνει αποφάσεις για μένα, είναι σαν να παρακολουθώ ένα έργο ή κάτι που βαριέμαι με κάποιον. Δεν θέλω να ρίξω τίποτα σε κανέναν, ούτε να κατηγορήσω κάποιον για τις επιλογές μου, απλώς μου φαίνεται περίεργο που ενώ ίσως για πρώτη φορά -υποτίθεται- ότι ζω αυτό που έχω επιλέξει ΕΓΩ, δεν μου φαίνεται έτσι...Κι αν δεν είναι δικές μου αυτές οι επιλογές τότε ποιού είναι;; Δεν θυμάμαι να με έβαλε κανένας εδώ που είμαι τώρα, ούτε να με πίεσε να ξεκινήσω κάτι που δεν ήθελα. Ίσως να φταίει ο τρόπος τελικά. Ο τρόπος που ζούμε και κάνουμε αυτά που θέλουμε, οι μικροί συμβιβασμοί που γίνονται επειδή "δεν γίνεται αλλιώς" απ' την πιο μικρή λεπτομέρεια μέχρι αρκετά βασικά πράγματα. Ίσως είναι κι αυτά που δεν είχαμε προβλέψει, για μένα είναι κυρίως η κούραση αλλά για τον καθένα είναι διαφορετικό πιστεύω. Σημαντικό είναι να σταματήσουμε να κολλάμε σε αυτά και να απολαύσουμε τις επιλογές μας και τις επιπτώσεις τους...είμαστε πραγματικά μία σκέψη μακριά απ' το να κάνουμε, αν όχι τη ζωή μας, τότε έστω την μέρα μας καλύτερη. Όλα έρχοναι φυσικά, δεν χρειάζεται να πιέσουμε τίποτα κι εγώ νιώθω πολύ έντονα έναν κύκλο έτοιμο να κλείσει αν και ο κύκλος ποτέ δεν τελειώνει.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Άι γαμήσου.

Πρέπον ή μη το μόνο που θέλω τώρα είναι να βρίσω κάποιον, όλους, όλο το ανθρώπινο είδος. Μόνοι μας είμαστε, απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι να πεθάνουμε. Κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά και μην ακούσω για γονείς και μαλακίες. Αγάπη; Υπάρχει αγάπη; Σκατά...υπάρχει στ' αλήθεια άνθρωπος που αν δεν είσαι καλά Ό,ΤΙ και να κάνει, ακόμα και να πεθαίνει θα 'ρθει να σε δει; θα κινδυνέψει για σενα; θα χαλάσει τη ζαχαρένια του για να είσαι εσύ καλα; ΟΟΟΟΟΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!! ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ πάνω απ' όλα, τεράστια εγώ παντού. Έτσι είναι η φύση, έτσι είμαστε εμείς και όλοι. Αχαριστία, κακία, πονηριά, συμφέρον. Όσο καλύτερος και αγνότερος άνθρωπος είσαι τόσο πιο πολύ θα σε πονέσουν, γιατί θα πονέσεις όταν δίνεις και δεν παίρνεις πίσω, όταν σε πετάνε, όταν σε πολεμάνε χωρίς λόγο, όταν αδιαφορούν. Αυτή η αδιαφορία, το μεγαλύτερο δηλητήριο. Δηλητήριο ρε σε σκοτώνει!!!! Δεν αντέχεται θες να σκίσεις το πετσί σου, να βγεις απ' αυτό το κλουβί, σε καίει από μέσα. Φωτιά, οξύ και να ρωτάς "γιατί"; Γιατί να είμαι άνθρωπος, είμαι καταδικασμένη να συναναστρέφομαι με αυτά τα αποβράσματα με ό,τι πιο σιχαμερό υπάρχει στον πλανήτη.

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Όποτε μπορείς.

Έλα, όποτε μπορείς.
Σκέψου με, όποτε μπορείς.
Αγάπα με, όποτε μπορείς.
Φίλα με, όποτε μπορείς,
όποτε μπορείς, όποτε έχεις χρόνο
για μένα, για μας.
Δεν πειράζει, όποτε μπορείς
σου χάλασα εγώ ποτέ χατίρι;
Ποτέ, ποτέ δεν σου χάλασα χατίρι.
Κι αν δεν μπορείς δεν πειράζει
εγώ θα περιμένω.
Θα σε περιμένω.
Έλα όποτε μπορείς.

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ


1) Να απολαμβάνεις κάθε πρωί σαν απρόσμενο δώρο.
2) Μη θυμώνεις μέχρι το μεσημέρι (και όταν έρθει το μεσημέρι, βάλε τον ίδιο στόχο μέχρι το βράδυ)
3) Να χαίρεσαι για τη χαρά των άλλων σαν να ήταν δική σου.
4) Να είσαι ευγνώμων για όσα αγκαλιάζουν οι αισθήσεις σου.
5) Άφησε το παρελθόν στα παλιά φωτογραφικά άλμπουμ.
6) Δέξου τον εαυτό σου όπως είναι.
7) Μη χάνεις χρόνο αγαπώντας κάποιον που έχει αποφασίσει να μην ανταποκριθεί.
8) Μοίραζε χαμόγελα και ενθαρρυντικά λόγια στους δικούς σου, γιατί θα επιστρέψουν σ΄εσένα.
9) Μην επικρίνεις, γιατί από τις επικρίσεις γεννιούνται οι προκαταλήψεις.
10) Στοιχημάτιζε τα πάντα στο σήμερα.
11) Αυτό που σου περισσεύει επένδυσέ το σε όνειρα για το αύριο.

Όσκαρ Ουάιλντ

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Καινούρια μέρα

Έχοντας λοιπόν μια έκθεση στα γερμανικά να παραδώσω σήμερα -γιατί χθες δεν πρόλαβα κλασσικά- άνοιξα τον υπολογιστή και ακούστηκε αυτή η θεσπέσια μελωδία, την είχα ξεχάσει από χθες το βράδυ. Το πόσο τέτοιοι ήχοι μου δίνουν έμπνευση δεν λέγεται. Ζεστό τσάι, βιβλία και υπολογιστής δίπλα μου και βέβαια τα ζώα να παίζουν σαν τρελά! Ώρα λοιπόν να ξεκινήσει η μέρα μου πολύ δημιουργικά! Εύχομαι και σε σας το ίδιο!

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Θέλω μια αγκαλιά.

Απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, παντού και πάντα αυτό που χρειαζόμουν ήταν μια αγκαλιά. Τις ξέρεις αυτές τις  "πισινές" αγκαλίτσες που σου προσφέρουν ασφάλεια και γαλήνη, ένα χαμόγελο απέρατο; Τεράστια ανάγκη για δαύτες! Σήμερα όμως, τώρα, θέλω να πετάξω μέχρι το παρελθόν, στην Μέδουσα εκείνης της νύχτας, να την πάρω αγκαλιά και να της ψιθυρίσω αυτά που ξέρω τώρα. Να την καθησυχάσω σαν μεγάλη αδελφή, παρ'όλο που εκείνο το βράδυ Παρασκευής φαινόταν χαρούμενη και πραγματικά διασκέδαζε. Είχε ελπίδες, ωραία συναισθήματα και πολλή περιέργεια για το μέλλον. Εκείνη τη στιγμή πρωτού αλλάξουν όλα, να βρεθώ εκεί και να της πω ότι όλα θα πάνε καλά, να μην φοβάται! Δεν χρειάζεται να φοβάται πια.

Η φυλακή δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι μόνο περιορισμός, είναι και ασφάλεια κι όταν βγεις έχεις την ευθύνη των πράξεών σου και τις συνέπειες τους που πρέπει να διαχειριστείς. Αυτός που σε βοήθησε να δραπετεύσεις δεν θα είναι για πάντα εκεί. Θα είναι;;

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Britains Got Talent 2011 Olivia Binfield

Πραγματικά την χειροκρότησα και δάκρυσα!!!!! Θα ήθελα να είναι παιδί μου ή τουλάχιστον να τη γνωρίσω πραγματικά ό,τι καλύτερο έχω δει τον τελευταίο καιρό!!!


Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Όχι και τόσο καλά νέα.

Τελικά το ευχάριστο, έγινε δυσάρεστο....το γατάκι διαγνώστηκε με ψώρα στ' αυτιά και μύκητες στο δερματάκι του. Πρέπει να πάρει φάρμακα και να είναι απομονωμένο γιατί οι μύκητες κολλάνε και σε ζώα και σε ανθρώπους. Ελπίζω να μην κολλήσουμε τίποτα...

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

My kind of love

I can't buy your love, don't even wanna try.
Sometimes the truth won't make you happy, still I'm not gonna lie.
But don't ever question if my heart beats only for you, it beats only for you.

I know I'm far from perfect, nothin' like your entourage
I can't grant you any wishes, I won't promise you the stars.
But don't ever question if my heart beats only for you, it beats only for you.

Cause when you've given up.
When no matter what you do it's never good enough.
When you never thought that it could ever get this tough,
That's when you feel my kind of love.

And when you're crying out.
When you fall and then can't pick your happy off the ground
When the friends you thought you had haven't stuck around.
That's when you feel my kind of love.

You won't see me at the parties, I guess I'm just no fun.
I won't be turning up the radio singing, "Baby You're The One."
But don't ever question if my heart beats only for you, it beats only for you.

I know sometimes I get angry, and I say what I don't mean.
I know I keep my heart protected, far away from my sleeve.
But don't ever question if my heart beats only for you, it beats only for you.

Cause when you've given up.
When no matter what you do it's never good enough.
When you never thought that it could ever get this tough,
That's when you feel my kind of love.

And when you're crying out.
When you've fallen and can't pick your happy off the ground
When the friends you thought you had haven't stuck around.
That's when you feel my kind of love.

And when you've given up.
When no matter what you do it's never good enough.
When you never thought that it could ever get this tough,
That's when you feel my kind of love.

And when you're crying out.
When you've fallen and can't pick your happy off the ground
When the friends you thought you had haven't stuck around.
That's when you feel my kind of love.

And when you're crying out.
When you've fallen and can't pick your happy off the ground
When the friends you thought you had haven't stuck around.
That's when you feel my kind of love.

'Cause when you've given up.
When no matter what you do it's never good enough.
When you never thought that it could ever get this tough,
That's when you feel my kind of love.

You know that I can love you more than this...

Ο καινούριος χρόνος με βρήκε πιο ευαίσθητη, πιο δοτική, πολύ αλλαγμένη. Από χρόνο σε χρόνο αλλάζεις πολύ, δεν είναι ψέμα, δεν είναι μύθος. Για το Εγώ μου δεν ξέρω πόσο καλή είναι αυτή μου η αλλαγή και πόσα θα αντέξει να δώσει. Βλέπω τις πόρτες μου ξεκλείδωτες πάντως και ίσως, λέω ΙΣΩΣ, μπορέσω να προστατευτώ όταν χρειαστεί. Δεν το ήθελα, αν με ρωτήσεις θα σου πω δεν θέλω, δεν θέλω να είμαι έτσι, τόσο εκτεθιμένη. Μπορεί να έχω αρχίσει να αγαπάω τους ανθρώπους ποιά; Εγώ. Χαχαχαχα είναι αστείο βρε...αλήθεια. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον εαυτό μου καλά καλά και θα εμπιστευτώ άλλους; Έχει πλάκα.

Τέλος πάντων, ήθελα να πω σε όσους το διαβάσουν και σίγουρα δεν θα είναι πολλοί, ότι απενεργοποιήσα τον λογαριασμό μου στο facebook. Τώρα για πολύ, για λίγο, δεν έχω ιδέα. Οπότε και οι σελίδες θα πάνε πίσω. Αυτά.

Α και ένα ευχάριστο για το καλό και το αρχείο: σήμερα ήρθε το γατάκι που περίμενα.