Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Ζεστασιά.


Κι έφτασε η εποχή που η συννεφιά και η βροχή μου λείπουν περισσότερο. Γιατί, δεν ξέρω αν το παθαίνω μόνο εγώ, όταν κάτι που περιμένω πολύ καιρό πλησιάζει, τότε η λαχτάρα μου μεγαλώνει και το καρτερώ περισσότερο. Αυτή τη λαϊκή φράση "φάγαμε τον γάιδαρο, στην ουρά θα κολλήσουμε;" δεν την έχω πει ποτέ στα σοβαρά, ξέρω ότι το πιο δύσκολο είναι το τέλος, τα τελευταία βήματα πριν τον τερματισμό.

Γι' αυτό λοιπόν τώρα είναι που δεν βλέπω την ώρα να δροσίσει ο καιρός και να κατεβάσω τα μακρυμάνικα  και τα σακάκια, να κάθομαι μπροστά στο τζάκι αγκαλιά μ' ένα βιβλίο και το βράδυ να χουχουλιάζω κάτω απ' τα σκεπάσματα, ιδανικά με παρέα.  Είναι αυτό που λένε: "Μπήκε το κρύο, καιρός για δύο". Για μένα είναι ανεκτίμητο να έχεις κάποιον να σε ζεσταίνει το χειμώνα, από μικρή όταν σκεφτόμουν τον "πρίγκηπά" μου, αυτό το σκηνικό μου ερχόταν στο μυαλό. Ίσως φταίει ότι όταν πήγαινα σχολείο, με το που με ξυπνούσε η μαμά το πρωί, σηκωνόμουν και χωνόμουν κατευθείαν στη ζεστή αγκαλιά του πατέρα μου κάτω απ'τα σκεπάσματα. Ήταν η καλύτερη στιγμή της ημέρας, ένιωθα ότι έπαιρνα την αγάπη του με μορφή θερμότητας, αυτό θα πει ΖΕΣΤΑΣΙΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου