Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Χαρμολύπη.





Χαίρεσαι τόσο που λυπάσαι και λυπάσαι τόσο που χαίρεσαι.

Απ' τη μία υπάρχει ένα ευχάριστο συναίσθημα πληρότητας που φοβάσαι μην το χάσεις και μεμιάς το φτερούγισμα στο στομάχι γίνεται βάρος, κι απ' την άλλη όσο πιο πολύ βυθίζεσαι ανάμεσα σε αμφιβολίες και φόβους, τόσο νομίζεις ότι ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, και αφού αμφισβητείς τους πάντες και τα πάντα, κάνεις συμμαχία με το όμορφο Εγώ σου. Έτσι πιστεύεις οτι με την αναισθησία σου θα γλιτώσεις απ'όλα.

Έτσι απλά το ένα συναίσθημα φέρνει το άλλο, ανακατεύονται στο ίδιο γυάλινο βαζάκι σαν μπογιές και εσύ παρατηρείς τα σχήματα που παίρνουν. Το ένα γεννιέται απ' τ' άλλο και συνυπάρχουν σαν ένα.

Μα να χαίρεσαι τόσο που λυπάσαι!;;; Ή μήπως είναι πιο περίεργο να λυπάσαι τόσο που να χαίρεσαι;;;;;;