Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

Θα σε νικήσω ρε

Lass mich in Ruhe God...
Δεν θα ξαπλώσω πάλι σ' αυτό το άσπρο κρεβάτι, όσο χάλια και να 'μαι. Δεν θα ξαναπέσω έτσι κι ας είμαι εξαντλημένη. Την προηγούμενη φορά με πείραξε τόσο πολύ, δεν περίμενα να είναι τόσο χάλια. Είχα ξεχάσει πώς είναι η αίσθηση του παγωμένου στις φλέβες μου. Ακούγεται τραγικό; 13 χρόνια απ' τη ζωή μου και ακόμα παλεύω. Νόμιζα οτι τελείωσε, εντάξει μπορεί και να μου χει κακοφανεί αλλά σε κανέναν δεν αρέσει να πονάει. Το έχω συνηθίσει και μπορώ να το αντιμετωπίσω, σιγά μια ακόμα φορά τι πειράζει; Θα ναι μια φορά όμως; Απ' ότι φαίνεται όχι, είναι μια ήττα για μένα. Το χω πάρει απόφαση οτι γεννήθηκα έτσι, γελάω όταν μου λένε οι άλλοι πως δεν το αντέχουν. Σιγά το πράγμα! Για μένα είναι συνήθεια, παρ' όλ' αυτά πιστεύω πώς με αφήνει πίσω σε ορισμένα πράγματα. Αυτά τα δύο χρόνια ΔΕΝ πρέπει να με ρίξει γιατί έχω το σχολείο μου. Θέλω να περάσω στη σχολή μου και δεν πρέπει να μένω πίσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου