Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Art never comes from happiness...

Κάνοντας αυτό που ξέρω καλύτερα. Προσπαθώντας να κάνω ησυχία μέσα στο σκοτάδι, πνίγοντας κραυγές. Ξέροντας ότι όλα έχουν τελειώσει και βλέποντας όλην την υποκρισία  που έκρυψες πίσω τους. Δεν μπορείς να ξεφύγεις της αντιλήψεώς μου, όχι οι προθέσεις σου. Καταλαβαίνω τα πάντα. Το χειρότερο είναι ότι πάντα με έβγαζες τρελή. Σαν να μην συνέβη ποτέ, σαν να μην το είδα. Ξέρεις ότι δεν βλέπω μόνο με δύο μάτια. Μόνο ένας κατάφερε να με κοροϊδέψει και ήσουν εκεί όταν το έκανε. Με είδες να ξαναστέκομαι στα πόδια μου αλλά μάλλον ποτέ δεν πίστεψες σε μένα όπως μου ορκιζόσουν ότι έκανες. Όλα πολύ όμορφα, όλα ρόδινα αλλά τώρα βλέπω την αλήθεια. Τελικά δεν διέφερες και σε πολλά. Άλλαξες όπως όλοι κι ας λες πως ήταν προς το καλύτερο. Όμως αυτό με διέλυσε και πάλι για χιλιοστή φορά κατηγόρησα τον εαυτό μου. Τώρα τα βλέπω όλα σαν ένα παιχνίδι εις βάρος μου. Πάντα σχεδιασμένο για να χάνω. Ακόμα κι έχω τα καλύτερα χαρτιά. Το θέμα τελικά είναι ότι πάντα το ήξερα κι εσύ όπως όλοι ήθελες να με βγάλεις τρελή....Το ίδιο κρυφτό μετά από τόσα χρόνια, οι μάσκες που πέφτουν κι εγώ πάλι να πέφτω απ' τα σύννεφα. Το αστείο είναι ότι σου ζητούσα να είσαι έτσι κι εσύ έλεγες όχι, είναι για το καλύτερο. Κρίμα γιατί εντέλει δεν μου άξιζε. Δεν λέω ότι δεν προσπάθησες, αλλά όχι με τον σωστό τρόπο. Όχι βγάζοντάς με τρελή. Τρελή, τρελή, τρελή και λάθος. Κι εγώ σε πίστευα...και σε πίστευα.


Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Μπράβο μας.


Σήμερα νομίζω μου έγινε 100% ξεκάθαρο το τι πάει στραβά με τον κόσμο σήμερα. Θα θελα πριν αδιαφορήσετε, επιδοκιμάσετε ή αποδοκιμάσετε αυτό που θα πω, να σκεφτείτε το πόσο ισχύουν για σας τα παρακάτω.
Η ευαισθησία, η συμπόνια, το σέβας για την ΖΩΗ (και δεν εννοώ μόνο την ανθρώπινη), η καλοσύνη και κυρίως Η ΑΓΑΠΗ, που συμπεριλαμβάνει όλα τα παραπάνω, θεωρούνται ελάττωμα. Δακτυλοδεικτούμενος είναι ο διαφορετικός, αυτός που θα βοηθήσει και θα λυπηθεί, αυτόν που θα τον νοιάξει η ζωή που θα χαθεί (ακόμα κι αν είναι κάποιου ζώου, στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός ποντικιού στο εργαστήριο). 
Όλοι θα κοροιδέψουν αυτόν που θα υπερασπιστεί "τα κακόμοιρα τα ζωάκια" και θα γελάσει μαζί του που δεν μπορεί να πατήσει το σαλιγκάρι για να συνεχίσει τον δρόμο του, να φάει το κατσικάκι για να πάρει πρωτείνη ή τέλος πάντων ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙ.
Φυσικά αυτό δεν σταματάει στα ζώα, συνεχίζει και στους ανθρώπους. Όλοι θα προσπαθήσουν να μεταπείσουν αυτόν που θα λυπηθεί τον άστεγο ή τον ζητιάνο.
Είναι λοιπόν η φυσική μας ροπή προς την αδιαφορία; Το φυσικό κι αυτό που μας ξεχωρίζει μήπως δεν είναι η συνείδηση; Κι εμείς την χρησιμοποιούμε με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσαμε. Μπράβο μας.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Κρύο...

Μερικές φορές το κρύο δεν έρχεται απ' έξω, το φτιάχνεις μόνος σου. Ξεκινάει με μια ανατριχίλα στην πλάτη και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Λίγο η μοναξιά, λίγο η εξάντληση, λίγο οι αναμνήσεις...σε περικυκλώνουν και θες να βυθιστείς. Να πάρεις αγκαλιά τον εαυτό σου και να κλαις μέχρι να στεγνώσεις. Το 'χεις νιώσει κι εσύ έτσι;
Είναι ωραίο να αισθάνομαι ξανά κι ας είναι κι επώδυνο. Οι αναμνήσεις είναι εκεί και θα επιστρέφουν πάντα. Τα σ' αγαπώ που δεν είπες όταν έπρεπε, τις προσβολές που ανέχτηκες, τα φιλιά που δεν κράτησαν λίγο περισσότερο, οι στιγμές που δεν ζήσαμε και τα υπόλοιπα που δεν έγιναν όπως τα περιμέναμε και που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θα τα θυμόμαστε όπως πραγματικά συνέβησαν. Οι αναμνήσεις έχουν αυτή την ηλίθια συνήθεια να διαστρεβλώνονται μόνες του, έτσι απλά για να μας παιδεύουν.
Δεν μου λείπουν τα πρόσωπα, ίσως ούτε καν τα συναισθήματα. Μου λείπει αυτό που τώρα δεν είναι εκεί, έτσι χωρίς λόγο. Επειδή δεν μπορώ να το νιώσω ξανά και αυτό με πληγώνει. Γιατί να μην μπορώ να νιώσω το ίδιο; Είναι αυτό το κρύο που δεν το νιώθω πια γιατί πάγωσα κι εγώ μαζί. Τι είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα;
Θυμάμαι να με παρασέρνουν τα κύματα και να χτυπάω σε βράχια αλλά να μην με νοιάζει, να ζω κάθε στιγμή και να παλεύω μαζί τους και μετά...τίποτα. Ξεβράστηκα σε μια ακτή και έμεινα εκεί. Ούτε πρίγκιπας με άσπρα άλογο ούτε καν ψαράς με σκούνα.
Αλλά δεν κρυώνω πια...

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Crimson Peak: Εντυπώσεις

Αυτό είναι το καινούριο μου βίντεο με τις εντυπώσεις μου απ' την ταινία. Πραγματικά αυτές τις μέρες με έχει πιάσει φρενίτιδα με κάθε τι παλιό και σκοτεινό. Σε λάθος αιώνα έχω γεννηθεί, το χω ξαναπεί εγώ...

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Πειραγμένα χαρτιά

Υπάρχουν στιγμές που βουλιάζω στην πραγματικότητα και ταυτόχρονα αποστασιοποιούμαι απ' αυτήν. Σαν στιγμές παραφροσύνης, ένα όνειρο με ανοιχτά μάτια που διακόπτει τον πολύβουο θόρυβο του μυαλού που δεν σταματάει να σκέφτεται. Και θέλω τόσο μα τόσο να κρατήσει αυτή η στιγμή για όσο περισσότερο γίνεται. Γι' αυτό παρατηρώ τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια και σώζω την εικόνα τους. Όλα φαίνονται πολύ μεγάλα και κάπου εκεί έρχεται ο συγγραφικός οίστρος και μου μιλάει μια φωνή που και είναι δική μου και δεν είναι. Είναι η φωνή που κάνει τις συνειδητοποιήσεις.

Σήμερα λοιπόν αυτή η φωνή αναρωτήθηκε για ακόμα μία φορά αν υπάρχει ένας μηχανισμός που ανιχνεύει το ενδιαφέρον μας προς κάποιον και αυτομάτως μειώνει το δικό του.

Ίσως πάλι να είναι μια πνοή που μόλις ξεφύγει απ' τα χείλη του άλλου την κάνουμε δική μας, έχοντάς την τόσο ανάγκη και μένει εκείνος χωρίς αέρα. Αχ πόσο ανάγκη την έχουμε αυτήν την πνοή και δεν το καταλαβαίνουμε, έχουμε συνηθίσει βλέπεις να ζούμε χωρίς αέρα.

Μήπως πάλι παίζουμε με πειραγμένα χαρτιά και είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να χάνουμε πάντα; Βρισκόμαστε πάντα να κυνηγάμε αυτόν τον χαμένο Άσσο, ακόμα κι αν στην αρχή δεν δίναμε δεκάρα όχι μόνο αν θα κερδίζαμε αλλά δεν μας ενδιέφερε καν να παίξουμε. 

Γιατί ενδώσαμε όμως;

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Θετική εκπαίδευση ζώων!

Τον ένα τελευταίο χρόνο, μπήκε στη ζωή μου η θετική εκπαίδευση ζώων. Από τότε άλλαξε όλη μου η αντίληψη όχι μόνο για τους τρόπους επικοινωνίας μας με τους καλούς μας φίλους, αλλά και με τη ζωή γενικότερα. Ανακάλυψα ότι δεν είναι μόνο ένας τρόπος εκπαίδευσης, αλλά και τρόπος ζωής. Μας μαθαίνει την πειθαρχία μέσω της αυτοβελτίωσης, της υπομονής και της επιμονής. Το εύκολο είναι πάντα να θυμώνουμε και να φωνάζουμε, το δύσκολο είναι να βρίσκουμε έξυπνους και ειρηνικούς τρόπους να επικοινωνούμε. Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στα ζώα αλλά και στους ανθρώπους! Μάλιστα αυτές οι τεχνικές εφαρμόζονται και στους ανθρώπους! Ο σύγχρονος τρόπος διαπαιδαγώγησης βασίζεται στους ίδιους κανόνες συμπεριφορισμού με την θετική εκπαίδευση! Όπως δεν θα στέλνατε το παιδί σας σε ένα σχολείο που θα το κακοποιούσαν (είτε σωματικά είτε ψυχολογικά) έτσι πιστεύω δεν θα στέλνατε και το σκυλάκι σας σε βάναυσους "παραδοσιακούς" εκπαιδευτές!

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σπίτι.

Η έννοια "σπίτι" για μένα ήταν εξ' αρχής δυσνόητη. Στο άκουσμά της το μυαλό μου πήγαινε κατευθείαν στο σκιτσάκι που κάναμε μικρά, εκείνο το χαζό τετράγωνο που από πάνω είχε ένα τρίγωνο και δίπλα ένα δέντρο. Όποιος έκανε κουρτίνες στα παράθυρα έπαιρνε και μπράβο.
Αλλά τι σημαίνει "σπίτι" ή "σπίτι μου"; Έχουμε όλοι στο μυαλό μας έναν και μόνο χώρο που ονομάζουμε έτσι; Νιώθουμε κάποιο πιο πολύ δικό μας απ' το άλλο; Το εξοχικό; Το πατρικό; Το διαμερισματάκι που περάσαμε τα εργένικα χρόνια μας; Το δωματιάκι που συγκατοικήσαμε για πρώτη φορά με την πρώτη σχέση που μας φάνηκε σοβαρή; Το σπίτι της γιαγιάς και του παππού; Ή μήπως αυτό που μένουμε τώρα; Μήπως η έννοια σπίτι δεν είναι καν κτήριο; Ίσως είναι χώρα, πατρίδα, ίσως πάλι μέρος. Μπορεί και μια εφήμερη κατάσταση που στην αγκαλιά της νιώθουμε οικεία και ζεστά.
 Μπορεί λοιπόν να είναι και ένας άνθρωπος; Ένας άνθρωπος με τον οποίον νιώθουμε άνεση, ηρεμία και θαλπωρή; Μπορεί να το κάνει αυτό μια ανθρώπινη παρουσία; Δεν ξέρω....για μερικούς ίσως μπορεί. Εντέλει όλοι χρειαζόμαστε μια φωλιά, ακόμα κι αν αυτή βρίσκεται σε μια σκέψη, σε ένα ταξίδι ή ένα αντικείμενο. Όλοι χρειαζόμαστε την ασφάλεια ενός "σπιτιού". Εσύ έχεις βρει το δικό σου;